III FZ 384/23

Dnia 9 października 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 9 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "E." sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 639/23 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "E." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 639/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm., dalej "P.p.s.a.") oddalił wniosek Spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Spółka we wniosku nie przedstawiła żadnych argumentów ani dowodów przemawiających za uznaniem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, że wniosek strona musi poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Końcowo wyjaśnił, że że skoro Spółka we wniosku kierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wykazała, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, celem ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów zażaleniowych według norm przepisanych na rzecz Spółki. W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art, 197 § 2 p.p.s.a. Spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie wniosku Skarżącej z dnia 20 maja 2022 r., wskutek błędnego uznania, że cyt.: "Skorżąca w przedmiotowym wniosku nie przedstawiła żadnych argumentów oni dowodów przemawiających za uznaniem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". podczas gdy załączonymi do wniosku dokumentami w postaci upomnień Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 27 lutego 2023r. o zapłatę kwoty łącznej 87.513,15 zł z tytułu odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązanie podatkowe Komplementariusza ze spółką C. Sp. z o.o. S.K.A., określone ostateczną decyzją Oranu podatkowego pierwszej instancji z dnia 22 stycznia 2020r, niewprowadzonej skutecznie do obrotu prawnego. Skarżąca wykazała zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w w/w przepisie, tj. że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody Skarżącej, wskutek zapowiedzianych czynności egzekucyjnych w administracji z majątku Spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, może być materiałem, który po części został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej "CBOSA"). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym. Ponadto brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (por. postanowienia NSA z 31 maja 2016 r., sygn. akt I GZ 339/16 i I GZ 340/16; z 19 lipca 2016 r., sygn. akt I GZ 418/16 i I GZ 417/16; z 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 240/19; z 17 września 2019 r., sygn. akt I GZ 297/19; CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni ocenę Sądu pierwszej instancji, że wniosek Strony w istocie nie zawierał uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, które dawałyby podstawę do zastosowania środka ochrony tymczasowej. Skarżący nie poparł swego żądania dokumentami obrazującymi jego sytuację majątkową, ani nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzestanie na ogólnym stwierdzeniach bez odpowiedniego udokumentowania wniosku uniemożliwia Sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, jak i wyprowadzenia z niej stosownych wniosków procesowych. W konsekwencji, ponieważ Skarżący nie dopełnił wskazanych powyżej obowiązków w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a Sąd nie jest władny poszukiwać argumentacji przemawiającej za udzieleniem ochrony tymczasowej, wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Dodatkowo przy tym podnieść należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie tworzy stanu prawnego materialnoprawnej powagi rzeczy osądzonej a więc nie uniemożliwia ponownego wystąpienia z uzasadnionym wnioskiem w tym przedmiocie. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.