III FZ 384/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 402/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 402/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę Skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 10 marca 2020 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z-cy Przewodniczącego Wydziału z 4 maja 2020 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,- zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 15 października 2020 r. Starszy Referendarz Sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu z dnia 13 listopada 2020 r. Zarządzeniem z-cy Przewodniczącego Wydziału z 20 listopada 2020 r. wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 4 maja 2020 r. wzywającego Stronę do uiszczenia wpisu od skargi, z jednoczesnym pouczeniem, że nieuzupełnienie powyższego braku fiskalnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie Skarżący otrzymał w dniu 24 listopada 2020 r. W odpowiedzi na wezwanie pismem nadanym 2 grudnia 2020 r. Skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z notatki urzędowej z 12 stycznia 2021 r. wynika, że Strona nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi. W związku z nieuiszczeniem wskazanej w zarządzeniu kwoty i brakiem zwolnienia Skarżącego od kosztów sądowych, Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając mu naruszenie art. 220 § 1 zd. 1 i § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że w Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał już tożsame przedmiotowo sprawy Skarżącego w sprawach o sygn. III FZ 357/21 z 7 czerwca 2021 r. oraz III FZ 212/21 z 23 marca 2021 r., których rozstrzygnięcie skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela i w związku z tym posłuży się argumentacją zawartą w ww. postanowieniach uznając ją za swoją. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżący wystąpił ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie został wezwany do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. W sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, iż korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do uregulowania zaległego wpisu od skargi została skarżącemu doręczona 24 listopada 2020 r., co oznacza upływ ustawowego terminu do jego uiszczenia z końcem 1 grudnia 2020 r. Brakująca opłata nie została uzupełniona w zakreślonym ustawowo terminie, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.