III FZ 383/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.K. i J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 714/21 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. i J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 8 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 714/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi M.K. i J.K. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku (dalej: SKO) z dnia 8 września 2021 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie przedstawili żadnych argumentów uzasadniających słuszność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż sama sentencja wniosku bez wskazania jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu nie jest wystarczająca do pozytywnego ustosunkowania się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie ma zastosowania do wyegzekwowania należności pieniężnej, gdyż wiąże się to ze świadczeniem pieniężnym, które ma charakter odwracalny, ponadto organ podatkowy nie działał na szkodę skarżących. WSA wskazał, iż skarżący nie uprawdopodobnili na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło, czego skarżący w żadnym stopniu nie wykazali. Na powyższe postanowienie skarżący złożyli zażalenie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) poprzez pominięcie przesłanek przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartego w skardze do Sądu pierwszej instancji oraz zawartej argumentacji, dotyczącej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, w piśmie skarżących z dnia 17 grudnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Natomiast brak lub nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (vide J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, uzasadnienie wniosku nie pozwalało na jego merytoryczną ocenę. Skarżący wskazali w nim bowiem jedynie bardzo ogólne informacje, tj. że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałaby się z koniecznością ograniczenia działalności gospodarczej, a to spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki dla skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wobec braku konkretnych informacji dotyczących stanu finansowego skarżących, nie było możliwe dokonanie oceny, czy zapłata zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki. Przypomnieć przy tym należy, że to na wnioskujących o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował ich sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do nich zasadne. Obowiązkiem skarżących było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również, że gdy wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy aktu rodzącego obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności potwierdzających trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Skarżący nie wywiązali się z ww. obowiązków. Tym samym słusznie Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia