III FZ 382/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 426/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2025 r., nr 1201-IEW-1[1].4123.4.2025.12 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2025 r. o sygn. akt I SA/Kr 426/25 oddalił wniosek J. D. (dalej: Skarżący) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2025r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2025 r. w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnienia wymaga fakt, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jest to jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania, z reguły o charakterze wpadkowym. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonego postanowienia, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, wniosek powinien być poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, nie jest uprawniony przed jego rozpoznaniem, do wzywania strony o ich przedstawienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sama wysokość określonego zobowiązania nie świadczy bowiem o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia z art. 61 § 3 p.p.s.a., kwota ta musi być odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, w tym jego płynności finansowej. Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż strona nie uzasadniła swojego wniosku w sposób uprawniający do jego uwzględnienia. Skarżący nie powołał właściwie okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie przedstawił też w sposób jasny i pełny swojej sytuacji majątkowej, w konsekwencji nie była możliwa odpowiednia weryfikacja tej sytuacji. Skarżący nie zawarł we wniosku, wszystkich okoliczności stanowiących pełen obraz jego sytuacji finansowej. Oznacza to, że nie zachodzi możliwość pełnej analizy działań potencjalnie prowadzących do powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast została dołączona dokumentacja medyczna skarżącego i jego żony. Tymczasem skarżący we wniosku nie przedstawił w sposób pełny i przejrzysty w jakiej sytuacji obecnie się znajduje, jakim dysponuje majątkiem ani tym bardziej nie uprawdopodobnił okoliczności świadczących o jego trudnej sytuacji stosownymi dokumentami źródłowymi. W świetle powyższych uwag należy uznać, iż Sąd I instancji nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, a NSA do zmiany zaskarżonego postanowienia. Trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że wniosek i twierdzenia w nim zawarte nie zostały poparte dokumentami na podstawie, których możliwym stałoby się zweryfikowanie motywów żądania wstrzymania wykonania zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia. Uwzględniając przedstawioną powyższą argumentację Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.