III FZ 382/21

Dnia 7 czerwca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 785/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 17 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialność podatkowa osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 30 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, I SA/Ol 785/19, odrzucił skargę D.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 17 października 2019 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 26 lutego 2020 r., I SPP/Ol 3/20 starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Na skutek wniesienia sprzeciwu ww. postanowienie referendarza stało się prawomocne z 28 kwietnia 2020 r. wobec wydania przez WSA w Olsztynie w tym dniu postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza. Zarządzeniem z 4 czerwca 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 12 grudnia 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący odebrał wezwanie 22 czerwca 2020 r. i ponownie zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Na skutek ponownego wniosku starszy referendarz sądowy WSA w Olsztynie postanowieniem z 8 września 2020 r. sygn. akt I SPP/OI 80/20 umorzył to postępowanie uznając, że stało się ono zbędne wobec złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy tej samej treści co poprzednio. Sprzeciw strony od postanowienia z 8 września 2020 r. WSA w Olsztynie odrzucił postanowieniem z 7 października 2020 r. Ostatecznie skarżący nie uregulował należnego wpisu. W zażaleniu na postanowienie z 30 listopada 2020 r. skarżący wnosząc o jego uchylenie, zarzucił sądowi pierwszej instancji brak podstaw do zastosowania 220 §1 i §3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi na tej podstawie, a także sprzeczność ustaleń sądu pierwszej instancji będących podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia ze stanem faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i obowiązku tego nie dopełnił w zakreślonym terminie, będąc jednocześnie poinformowanym jakie skutki wynikają z jego niedopełnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie był zatem obowiązany skargę odrzucić. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po merytorycznie i prawomocnie rozstrzygniętym uprzednim wniosku w tym przedmiocie. Ponowne złożenie wniosku nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Dlatego skoro wpis od skargi nie został uiszczony w terminie zakreślonym w wezwaniu, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym zaskarżone postanowienie należało uznać za odpowiadające prawu. Stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. ----------------------- 2