III FZ 379/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2025 r. sygn. akt I SA/Po 288/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2024 r. nr SKO.F.406.589.2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Po 288/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA) odrzucił skargę R. R. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej: SKO) z dnia 18 grudnia 2024 r. w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2021. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 7 marca 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika B. R., wniósł skargę na ww. wskazaną decyzję. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 kwietnia 2025 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 20 maja 2025 r. (k. 13 akt sądowych). W zakreślonym terminie pełnomocnik złożyła pismo procesowe z dnia 27 maja 2025 r., w którym odniosła się do odpowiedzi na skargę organu. Natomiast braki skargi nie zostały uzupełnione. Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) odrzucił skargę uzasadniając, że pełnomocnik Skarżącego, pomimo wezwania oraz pouczenia o negatywnych skutkach procesowych jego niewykonania nie przedłożyła Sądowi dokumentu pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu oraz nie określiła wartości przedmiotu zaskarżenia. Pismem z dnia 8 lipca 2025 r. pełnomocnik Skarżącego wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik wskazała m.in., że Sąd odrzucając skargę zakwestionował przedłożone dotychczas pełnomocnictwa, które składane były do różnych spraw odnoszących się różnych nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 P.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Nadto zgodnie z art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zaniechanie powyższych braków formalny skargi, podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Natomiast skarga poprawiona lub uzupełniona w terminie wywołuje skutki od dnia jej wniesienia (art. 49 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie B. R. została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Wspomniane wezwanie zostało doręczone B. R. osobiście w dniu 20 maja 2025 r. B. R. dnia 27 maja 2025 r. złożyła do WSA korespondencję zatytułowaną "odpowiedź na otrzymane 20 maja 2025 r. pismo Sądu z 24 kwietnia 2025 r.", ale do ww. pisma nie dołączyła pełnomocnictwa oraz nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. Odnosząc się do zarzutu, że WSA zakwestionował dotychczasowe pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącego, które były składane do różnych spraw dotyczących różnych nieruchomości należy wskazać, że w aktach sądowoadministracyjnych nie znajdowało się pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżącego. Tymczasem brzmienie art. 46 § 3 P.p.s.a. nie nasuwa wątpliwości, że złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym nie zwalnia z obowiązku złożenia go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy odróżnić sprawę administracyjną, czyli prowadzoną przez organy administracji publicznej, od sprawy sądowoadministracyjnej, w której sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Skarga była zatem obarczona brakami formalnymi, ponieważ sporządzona została przez osobę, która nie legitymowała się pełnomocnictwem do reprezentowania Skarżącego, nadto nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia. Zasadnie zatem WSA odrzucił skargę. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.