III FZ 374/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SPP/Kr 247/23 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 7 czerwca 2023 r. nr 1201-IEE.7113.1.91.2023.2.ET w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 26 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SPP/Kr 247/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie Z. W. (dalej: skarżący, strona) na postanowienie z 12 marca 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza z 12 stycznia 2024 r. o oddaleniu wniosku o prawo pomocy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Pismem z 21 maja 2024 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie i wniósł o wznowienie postępowania. W piśmie z 29 lipca 2024 r. wskazał, że nie zgadza się merytorycznie z postanowieniem i wnosi o jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regułą przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wyrażoną w art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zażalenie jest zatem dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581). Sąd pierwszej instancji właściwie zaznaczył w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia, że zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. podczas rozpoznawania sprzeciwów od zarządzenia i postanowień, wymienionych w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Według § 2 tego artykułu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z przepisów tych wynika, że sprzeciw jest rozpoznawany przez wojewódzki sąd administracyjny, który w takich przypadkach orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (zob. art. 194–198 p.p.s.a.), co oznacza, że od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanych w tych sprawach nie przysługują już środki prawne do Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 260). Wobec powyższego stwierdzić należy, że sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił jako niedopuszczalne zażalenie na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza o oddaleniu wniosku o prawo pomocy. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.