III FZ 37/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 268/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 10 marca 2025 r., nr SKO.4177.1.2025 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 9 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 268/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. M. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi (dalej: "Organ") z 10 marca 2025 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 czerwca 2025 r. Skarżąca została zobowiązana do przedłożenia, w terminie 7 dni, wniosku o przyznanie prawa pomocy sporządzonego na urzędowym formularzu PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpis wezwania wraz z formularzem doręczono Skarżącej 1 lipca 2025 r., jednakże w zakreślonym terminie nie udzielono na nie odpowiedzi. W konsekwencji zarządzeniem referendarza sądowego z 23 lipca 2025 r., sygn. akt I SPP/Łd 97/25, wniosek Skarżącej został pozostawiony bez rozpoznania. Kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu Skarżąca nadała 13 sierpnia 2025 r. Z uwagi na ponowne nieprzedłożenie wypełnionego formularza PPF, referendarz sądowy zarządzeniem z 23 września 2025 r., sygn. akt I SPP/Łd 124/25, pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 29 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy wskazane zarządzenie referendarza sądowego. Wobec prawomocnego zakończenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 4 listopada 2025 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, z jednoczesnym pouczeniem, iż wniesienie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie powoduje wstrzymania biegu terminu do dokonania tej czynności. Wezwanie doręczono Skarżącej 19 listopada 2025 r., jednakże należny wpis nie został uiszczony w terminie. Pismem z 5 stycznia 2026 r. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę lub uchylenie w całości oraz zwolnienie z opłaty od zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem wszczynającym postępowanie jest między innymi skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony wpis. W tym przypadku wzywa się wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu skarga podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone Skarżącej 19 listopada 2025 r. (k. 25), a więc 7-dniowy termin ustawowy, do którego należało uiścić brakujący wpis, upłynął 26 listopada 2025 r. Pomimo wezwania, w 7-dniowym terminie ustawowym kwota wpisu nie wpłynęła na rachunek Sądu pierwszej instancji. Skarżąca złożyła zaś odpowiedź na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego pismem z 25 listopada 2025 r., którym wniosła o uchylenie opłaty 100 złotych w całości, ewentualnie wezwanie do uzupełnienia braków w późniejszym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że Skarżąca została pouczona w doręczonym odpisie zarządzenia z 4 listopada 2025 r., że wniesienie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie powoduje wstrzymania biegu terminu do dokonania tej czynności, a więc powyższe wnioski nie mogły odnieść skutku. W kwestii wniosku o zwolnienie z opłaty od zażalenia należy wskazać, że w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 8 stycznia 2026, sygn. akt I SA/Łd 268/25 wskazano w punkcie pierwszym, że zażalenie jest wolne od opłat (k. 41). W konsekwencji prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę Skarżącej. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.