III FZ 359/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Po 639/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 31 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia: odrzucić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 639/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę D. O. (dalej: skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z 31 lipca 2020 r. w przedmiocie ulgi płatniczej, w uzasadnieniu orzeczenia jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podając art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedstawiając stan faktyczny sprawy, sąd pierwszej instancji wskazał, iż w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 19 października 2020 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 21 października 2020 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącej w jednej przesyłce sądowej 10 listopada 2020 r. W reakcji na powyższe, pismem nadanym w placówce pocztowej 17 listopada 2020 r. skarżąca uzupełniła braki formalne skargi poprzez wskazanie numeru PESEL. Jednocześnie do 13 stycznia 2021 r. skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od skargi (k. 16 akt sądowych). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego skutecznie doręczono skarżącej 10 listopada 2020 r., co oznacza, iż termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi upłynął 17 listopada 2020 r. Skoro w zakreślonym terminie strona nie uzupełniła ww. braku, do czego została skutecznie wezwana oraz pouczona o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania, sąd zobligowany był do odrzucenia środka zaskarżenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 1 marca 2021 r., skarżąca zaskarżyła kwestionowane postanowienie Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu pisma skarżąca podniosła, iż w przesyłce sądowej otrzymała wezwanie do wskazania nr PESEL oraz odpis odpowiedzi na skargę wraz z pouczeniami, nie było tam jednak innych wezwań, w tym wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako wniesione po upływie terminu podlegało odrzuceniu. W myśl art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jak wynika z akt sprawy, niewątpliwym pozostaje, iż przesyłka pocztowa zawierająca odpis kwestionowanego przez skarżącą postanowienia Sądu pierwszej instancji z 20 stycznia 2021 r. została odebrana przez stronę w placówce pocztowej 22 lutego 2021 r. Jednocześnie, co znajduje odzwierciedlenie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz w systemie elektronicznym śledzenia przesyłek pocztowych, korespondencja sądowa wobec niemożności doręczenia jej adresatce została 5 lutego 2021 r. po raz pierwszy awizowana. Przesyłka została umieszczona w placówce pocztowej, zaś skarżąca otrzymała tego dnia pierwsze zawiadomienie o możliwości jej odbioru z oddziału operatora. Powtórna awizacja miała miejsce 15 lutego 2021 r. Tymczasem zażalenie na ww. postanowienie skarżąca nadała w dacie 1 marca 2021 r. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela, okoliczność odebrania pisma z urzędu pocztowego po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a., toteż należy uznać, iż korespondencja zawierające odpis kwestionowanego postanowienia została skarżącej skutecznie doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dacie 19 lutego 2021 r., tj. z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu liczonego od dnia pierwszej awizacji przesyłki. Skoro pierwsza awizacja miała miejsce 5 lutego 2021 r., od tej daty należy liczyć termin, w którym winno nastąpić odebranie przesyłki pocztowej. Tym samym należy przyjąć, iż ustawowy 7-dniowy termin na wniesienie zażalenia upływał skarżącej 26 lutego 2021 r., a więc 3 dni przed datą wniesienia rzeczonego pisma, co uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 180 p.p.s.a. Jednocześnie należy zauważyć, iż sąd w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie nie przesądza, czy w toku doręczania korespondencji sądowej skarżąca dopuściła się zawinionego działania polegającego na nieterminowym wniesieniu zażalenia oraz jakie były rzeczywiste przyczyny takiego stanu rzeczy. Nie oznacza to jednakże, iż skarżąca winna docelowo ponosić negatywne konsekwencje potencjalnej wadliwości działania operatora pocztowego. Powyższe kwestie, istotne z punktu widzenia hipotezy art. 87 § 2 p.p.s.a., mogły by stanowić przedmiotem oceny w postępowaniu wpadkowym wywołanym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w trybie przewidzianym przepisami art. 86-89 p.p.s.a., cechującym się złagodzonym reżimem dowodzenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.