III FZ 354/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2024 r. sygn. akt I SPP/Lu 25/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 maja 2023 r. znak: SKO.41/4018/P/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I SPP/Lu 25/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie W. K. (dalej: skarżąca, strona) na postanowienie z 23 maja 2024 r. w przedmiocie prawa pomocy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że postanowieniem z 23 maja 2023 r. sąd utrzymał w mocy zarządzenie referendarza, pozostawiające bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Orzeczenie zostało doręczone skarżącej z pouczeniem, że nie służy od niego żaden środek zaskarżenia Pismem z 24 lipca 2024 r. skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regułą przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wyrażoną w art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581). Sąd pierwszej instancji właściwie zaznaczył w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia, że zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. podczas rozpoznawania sprzeciwów od zarządzenia i postanowień, wymienionych w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Według § 2 tego artykułu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z przepisów tych wynika, że sprzeciw jest rozpoznawany przez wojewódzki sąd administracyjny, który w takich przypadkach orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (zob. art. 194–198 p.p.s.a.), co oznacza, że od postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanych w tych sprawach nie przysługują już środki prawne do Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 260). Wobec powyższego stwierdzić należy, że sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne zażalenie na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza pozostawiające bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.