III FZ 354/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 807/20 którym odrzucono skargę M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 6 lutego 2020 r., Nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 807/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. W. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (DIAS) w Warszawie z dnia 6 lutego 2020 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych Stan sprawy przedstawia się następująco: Skarżąca wywiodła skargę na ww. postanowienie DIAS w Warszawie z dnia 6 lutego 2020 r. Po prawomocnym zakończeniu postępowania o prawo pomocy, skarżąca została wezwana, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2020 r., do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Sąd pouczył skarżącą o terminie siedmiu dni na dokonanie wpłaty i rygorze odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone, w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej P.p.s.a.), w dniu 23 września 2020 r. Z informacji zawartej w dokumentacji księgowej dotyczącej opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzonej według stanu na 16 października 2020 r. wynika, że wpłata tytułem wpisu od skargi w kwocie 100 zł nie została uiszczona. Wskazywanym na wstępie postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę skarżącej na podstawie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie uznane za doręczone skarżącej w dniu 23 września 2020 r. w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a. Przewidziana w powołanym przepisie instytucja doręczenia zastępczego rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało skutecznie doręczone jego adresatowi. Należało zatem przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. 24 września 2020 r. Termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 30 września 2020 r. (środa), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 P.p.s.a. Z dokumentów księgowych Sądu z dnia 16 października 2020 r. (k. 20 akt sądowych) wynika, że wpis od skargi nie został uiszczony do dnia 16 października 2020 r., zatem została spełniona przesłanka odrzucenia skargi. Na powyższe postanowienie, w ustawowym terminie, skarżąca złożyła zażalenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: a) błąd w ustaleniach faktycznych, który objawił się wadliwym ustaleniem jakoby skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w postaci opłaty od skargi na czynności egzekucyjne w wyznaczonym terminie, w sytuacji gdy skarżąca spełniła wszelkie wymogi formalne dla skargi; b) rażące naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.; dalej: K.p.a.), co objawiło się niewszechstronnym zbadaniem okoliczności faktyczno-prawnych sprawy przez pominięcie okoliczności stosowania się skarżącej do wezwań sądu w sytuacji, kiedy istota sporu, jak również treść zaskarżonej decyzji opartej o pozbawioną elementarnego materiału dowodowego założenia, winna zostać poddana wnikliwej kontroli instancyjnej tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3 i § 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwanie. Stosownie zaś do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd. W myśl natomiast art. 73 P.p.s.a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk adresata lub dorosłego domownika), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1), a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4), tj. po upływie czternastodniowego terminu od pierwszego dnia złożenia pisma w placówce pocztowej. W niniejszej sprawie zaktualizował się skutek procesowy, o którym mowa w art. 220 § 3 P.p.s.a. Skarżąca, na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III WSA w Warszawie z dnia 3 września 2020 r., została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, przy czym w wezwaniu tym wyraźnie zaznaczono, że nieuiszczenie należnej opłaty skutkować będzie odrzuceniem skargi. Pierwsza próba doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej wezwanie miała miejsce w dniu 9 września 2020 r. Z uwagi na nieobecność adresata, w drzwiach mieszkania pozostawiono zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej miało miejsce w dniu 17 września 2020 r. Czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 P.p.s.a., liczony od dnia pierwszego awiza, tj. od dnia 9 września 2020 r., upłynął w dniu 23 września 2020 r. Przesyłka nie została odebrana przez skarżącą z placówki pocztowej, dlatego też z dniem 23 września 2020 r. przyjęto domniemanie doręczenia pisma adresatowi. Termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, rozpoczął swój bieg w dniu 24 września 2020 r. i upłynął w dniu 30 września 2020 r. Ponieważ skarżąca nie opłaciła wpisu w zakreślonym terminie, Sąd pierwszej instancji zobowiązany był skargę odrzucić, co też uczynił, stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. Niezasadny jest zarzut zażalenia naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 7 K.p.a., jako że przepis ten nie jest podstawą działania sądu administracyjnego, a zatem sąd administracyjny nie może go naruszyć. Przepis ten stanowi dyrektywę postępowania organów administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.