III FZ 352/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 30 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 2749/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2024 r. znak KOC/773/Fi/19 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2749/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. P. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 22 sierpnia 2024 r., znak KOC/773/Fi/19 w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018 r. Sąd pierwszej instancji jako podstawę orzekania wskazał art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedstawiając stan faktyczny sprawy WSA w Warszawie podał, że skarżąca wywiodła skargę na ww. decyzję. W celu wykonania pkt V zarządzenia Zastępcy Przewodniczącej Wydziału III z 6 grudnia 2024 r., wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez: a) złożenie 69 odpisów skargi, celem doręczenia ich uczestnikom postępowania; b) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Stosowne wezwanie doręczono skarżącej 10 marca 2025 r. (k. 19). W związku z tym, że skarżącej z racji jej miejsca zamieszkania (Wiedeń w Austrii) wyznaczono dwumiesięczny termin na uzupełnienie powyższych braków, termin na ich uzupełnienie upłynął dnia 10 maja 2025 r. Strona nie odpowiedziała na wezwanie. Skoro skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi to Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie. Zaskarżyła je w całości i wniosła o jego uchylenie. W treści zażalenia wskazała m.in., że sąd "świadomie i celowo naruszył prawo wzywając skarżącą mającą miejsce zamieszkania za granicą do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni, a co było niezgodne z ustawą o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i kodeksem postępowania cywilnego, do którego odsyła wcześniej wymieniona ustawa." Wskazała, że nieprawdą jest, że zarządzenie z 6 grudnia 2024 r. zostało jej doręczone 10 marca 2024 r. W ocenie skarżącej brakiem formalnym nie jest brak podania wartości sporu ponieważ zaskarżyła ona w całości decyzję podatku od nieruchomości. Skarżąca końcowo podała: "jak wynika z pisma polskiego organu SKO z dnia 03 grudnia 2024 toku to organ przekazał do sądu 2 sztuki odpowiedzi na skargę tj. jedną dla sądu i druga dla skarżącej argumentując że nie ma innych uczestników postępowania. Polski sąd przyjął to za prawidłowe określenie stron postępowania i nie zarządał 68 odpisów. To nie może być aby w stosunku do skarżącej z Austrii ustalać inne zasady w tej sprawie." – toteż w jej ocenie zarzut braku 68 odpisów skargi jest przejawem nierównego traktowania stron postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W niniejszej sprawie, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, stwierdzono zaistnienie dwóch braków formalnych. Strona była zobowiązana do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Obowiązek ten wynika wprost z art. 215 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji, należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (w tym przypadku wpisu stosunkowego). Skarżąca nie załączyła również wymaganej ilości odpisów skargi mimo, że w sprawie występuje 69 uczestników postępowania. Obowiązek ten wynikał zaś z art. 47 § 1 p.p.s.a., w myśl którego do pisma strony należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Zarówno brak wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia oraz brak załączenia odpowiedniej liczy odpisów stanowią braki formalne w rozumieniu art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. W analizowanej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdziwszy, że do skargi nie dołączono odpowiedniej ilości odpisów, jak też nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia prawidłowo wezwał stronę do ich uzupełnienia. Skarżąca, pomimo prawidłowo skierowanego do niej wezwania nie uczyniła tego w zakreślonym w wezwaniu terminie. Sąd pierwszej instancji zasadnie więc uznał, że skarga winna zostać odrzucona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że niedołączenie do skargi odpowiedniej ilości jej odpisów jest uzupełnialnym brakiem formalnym skargi. Tezę tę potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, w której stwierdzono, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". Odnosząc się do argumentacji skarżącej należy wskazać, że w aktach sprawy (k. 16 akt sądowych) znajduje się zarządzenie z 4 lutego 2025 r. Przewodniczącego Wydziału III WSA w Warszawie, gdzie w pkt 2 zarządzono ponowne wykonanie pkt 5 zarządzenia z 6 grudnia 2024 r. zakreślając skarżącej 2 miesięczny termin na wykonanie wezwania do uzupełnienia braków skargi. Ww. zarządzenie zostało odebrane przez skarżącą 10 marca 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 19 akt sądowych). Zatem w tym zakresie nie wystąpiły okoliczności, na które powołuje się skarżąca w zażaleniu. W zakresie zarzutu nierównego traktowania stron Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że to skarżąca, poprzez wniesienie skargi, zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne. Złożenie skargi wiąże się z obowiązkiem spełnienia przez stronę wymogów formalnych przewidzianych przepisami prawa - w tym przypadku m.in. dołączenia odpowiedniej liczby odpisów skargi dla pozostałych uczestników postępowania. Dopiero skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego pozwala Sądowi na podejmowanie dalszych czynności procesowych. Z faktu, że organ nie został zobowiązany do określonej czynności procesowej, nie można wyprowadzać wniosku, że skarżąca została zwolniona z własnych obowiązków związanych z prawidłowym wniesieniem skargi. Zasada równego traktowania uczestników postępowania nie oznacza, że każdy z nich ma identyczne obowiązki procesowe. Oznacza natomiast konieczność stosowania wobec uczestników tych samych reguł wynikających z przepisów prawa, z uwzględnieniem ich sytuacji procesowej. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.