III FZ 322/24

Dnia 8 sierpnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 999/24 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Ministra Finansów z dnia 1 lutego 2024 r., znak: PR9.8011.9.2.2023.DUR w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie.

III FZ 322/24 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), postanowieniem z 12 czerwca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 999/24 z wniosku A. G. (dalej: Skarżący, Strona) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia 1 lutego 2024 r. w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia postanowienia WSA wynika, że w skardze zawarty został także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu wnioskodawca podniósł w uzasadnieniu lakoniczny argument, że ww. wniosek uzasadnia możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia, "nieodwracalnych", skutków w wypadku wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie odniósł ich wartości do konkretnej sytuacji majątkowej oraz dochodowej Skarżącego, jak również nie wyjaśnił w sposób przekonujący wpływu ww. wydatków na powstanie i rozmiaru ewentualnej szkody w jego sferze majątkowej. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł Skarżący, pismem z 25 czerwca 2024 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że instytucja wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będącą formą tymczasowej ochrony sądowej udzielonej stronie postępowania stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2023 r., poz. 1634, z późn. zm., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (zob.: Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, publik. CBOSA). Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje lub postanowienia odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo takie, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne (zob.: postanowienie NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FZ 306/13, postanowienie NSA z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 733/19, publik. CBOSA). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją o charakterze odmownym. Przedmiotowy wniosek Strony dotyczy właśnie wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej umorzenia w całości i w części opłaty legalizacyjnej, dlatego właśnie nie kwalifikuje się do uwzględnienia. Zaskarżona decyzja Ministra Finansów nie ma przymiotu wykonalności, gdyż należy do kategorii, jak wskazano wyżej, decyzji odmownych. Przymiot taki ma decyzja w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. W tych okolicznościach badanie przesłanek zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jest niecelowe. Argumentacja Strony w tym zakresie okazała się więc bezprzedmiotowa. Mając powyższe na uwadze, stosownie do treści art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.