III FZ 289/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 947/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 lutego 2020 r. nr [....] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 24 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 947/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odrzucił skargę T.L. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "DIAS") w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. W uzasadnieniu wskazano następujący stan faktyczny. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 2 listopada 2020 r., Skarżąca została wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis od skargi ustalono na kwotę 300 zł stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: "rozporządzenie RM"). Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji (skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia RM wpis stały w sprawach ze skarg nie objętych wpisem stosunkowym z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 300 zł. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca wniosła skargę na decyzję DIAS. W tego typu sprawach właściwy jest wpis stały, określony w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia RM. Tym samym, Przewodniczący Wydziału III WSA prawidłowo postąpił, wzywając do uiszczenia wpisu stałego w kwocie 300 zł. Wpis w niniejszej sprawie został bowiem określony zgodnie z obowiązującymi przepisami. W zażaleniu, pełnomocnik Skarżącej podnosi, iż Skarżąca zleciła wykonanie transakcji w dniu 23 listopada 2020 r., a bank zaksięgował tę kwotę dopiero dnia następnego, tj. w dniu 24 listopada 2020 r. Do zażalenia pełnomocnik Skarżącej załączył wydruki ze strony internetowej banku, za pośrednictwem, którego Skarżąca dokonała wpłaty wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie (k. 43 akt sądowych). Wobec faktu, iż ten właśnie dzień był ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej w sprawie skargi, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że wpis od skargi został przez stronę uiszczony w terminie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przy ustalaniu terminu dokonania opłaty w drodze przelewu, istotna jest data złożenia dyspozycji, zaś jego realizacja ma znaczenie drugorzędne. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd, iż za datę uiszczenia opłaty sądowej dokonanej za pomocą przelewu, uznaje się dzień przyjęcia polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający posiada rachunek, pod warunkiem, że na rachunku tym znajduje się wystarczająca ilość środków pieniężnych, niezbędnych do realizacji zlecenia (por. postanowienia NSA: z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. akt I FZ 182/18, z dnia 17 września 2012 r., II FSK 1916/12, z dnia 24 listopada 2011 r., I GSK 1503/11, z dnia 6 marca 2013 r., I GSK 189/13, publ. CBOSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., wobec czego — na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. — należało orzec jak w sentencji.