III FZ 285/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt I SPP/Ol 58/21 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 25 stycznia 2021 r., Rep. 1519/PO/20 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z 18 sierpnia 2021 r., I SPP/Ol 58/21, starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pozostawił bez rozpoznania wniosek K. K. (dalej: "skarżący") o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z 25 stycznia 2021 r., Rep. 1519/PO/20, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Postanowieniem z 21 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie utrzymał w mocy powyższe zarządzenie. Przy doręczeniu odpisu postanowienia skarżący został pouczony o braku środka zaskarżenia. Mimo to, skarżący złożył zażalenie na postanowienie sądu z 21 września 2021 r. Postanowieniem z 17 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił ww. zażalenie. W uzasadnieniu sąd wskazał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził swoje ogólne niezadowolenie z treści wydanych rozstrzygnięć. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy została dwukrotnie rozpoznana – raz przez starszego referendarza sądowego, a następnie przez sąd. Zgodnie bowiem z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Z kolei zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W tym zakresie sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.). Z powyższych uregulowań jednoznacznie wynika, że ustawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia. Wobec tego należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego sądu z 21 września 2021 r., bowiem postanowienie to wydane zostało w drugiej instancji i nie przysługiwał od niego środek zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.