III FZ 280/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1366/24, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 16 sierpnia 2024 r., nr SKO.III/423/114/2024 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 12 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1366/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę T. W. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 16 sierpnia 2024 r., w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika, iż Skarżący pismem z 4 października 2024 r. wniósł skargę na przedmiotową decyzję. W skardze sformułował wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 28 listopada 2024 r. sygn. akt I SPP/Gl 301/24 starszy referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z 27 stycznia 2025 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I WSA w Gliwicach z 29 stycznia 2025 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca m.in. odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została doręczona Skarżącemu 7 lutego 2025 r. Termin na uiszczenie wpisu sądowego upłynął Skarżącemu 14 lutego 2025 r. Do tego czasu wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. W takim stanie faktycznym Sąd I instancji wydał przedmiotowe postanowienie z 12 maja 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący pismem z 22 maja 2025 r. złożył zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie prawa pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych - wpisu od skargi - w całości. Przedmiotowemu postanowieniu zarzucił: 1) naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do przyznania Skarżącemu zwolnienia od wpisu od skargi w całości ani w części - nie uwzględniono wszystkich okoliczności, które zostały przedstawione we wniosku o przyznanie prawa pomocy; 2) naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez pozbawienie w ten sposób Skarżącego z możliwości skorzystania z drogi sądowej, ponieważ nie jest on w stanie zdobyć środków na poniesienie wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie prawomocne jest postanowienie odmawiające Skarżącemu przyznania prawa pomocy. Ponadto wskazać należy, iż skoro mimo wezwania Skarżący nie uiścił wpisu, a jednocześnie nie był zwolniony z kosztów sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to nie ma żadnych podstaw, aby zakwestionować prawidłowość zastosowania przez WSA w zaskarżonym postanowieniu art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia skargi jako nieopłaconej mimo wezwania Sądu I instancji. Słusznie wskazał Sąd I instancji, iż w prawidłowy sposób wezwano Skarżącego do usunięcia braku fiskalnego skargi. Skarżący nie opłacił wpisu przez co należy uznać zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, Skarżący niezasadnie zarzucił naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 252 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do przyznania Skarżącemu zwolnienia od wpisu od skargi w całości ani w części. Wskazać należy, iż zarzut ten odnosi się bezpośrednio do postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, które toczyło się w niniejszej sprawie pod sygn. akt I SPP/Gl 301/24. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając przedmiotowe zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi wskazuje, iż omawiany zarzut jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotowy. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gdzie Skarżący wskazuje, iż został pozbawiony możliwości skorzystania z drogi sądowej. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy wyjaśnić należy, że wykracza to poza ramy postępowania wywołanego wniesionym zażaleniem. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie stanowi kontrolę instancyjną wyłącznie legalności orzeczenia, na mocy którego odrzucono środek zaskarżenia inicjujący postępowanie w sprawie, nie zaś kolejną instancję postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.