III FZ 279/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. sp. j. z siedzibą w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 193/24, w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Z. sp. j. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 stycznia 2024 r., nr 1001-IEE.7192.3.2024.2.RA w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 193/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Z. sp. j. z siedzibą w Ł. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 18 stycznia 2024 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że przyczyną odrzucenia skargi było nieuzupełnienie braku formalnego skargi poprzez nieuiszczenie wpisu. Sąd I instancji wskazał, iż Skarżąca została zobowiązana do usunięcia braków fiskalnych skargi. Zakreślony termin na uzupełnienie braków skargi upłynął bezskutecznie z dniem 3 kwietnia 2024 r. Pismem z 7 maja 2024 r. Skarżąca wniosła zażalenie na przedmiotowe postanowienie, zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1. art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") poprzez zaniechanie obowiązku wezwania Skarżącego do uiszczenia opłaty od skargi pod rygorem zostawienia pisma bez rozpoznania. 2. art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez wydanie błędnego postanowienia o odrzuceniu skargi pomimo niewezwania Skarżącego do uiszczenia opłaty i braku wypełnienia dyspozycji z art. 220 § 1 p.p.s.a. 3. art. 163 § 2 p.p.s.a. poprzez brak pouczenia strony występującej w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego pomimo obowiązku wynikającego z naruszonego przepisu. W oparciu o tak postawione zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Na mocy zarządzenia Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał Skarżącą do usunięcia braków formalnych zażalenia przez uiszczenie wpisu od zażalenia oraz nadesłanie podpisanego egzemplarza zażalenia i odpisu zażalenia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na powyższe, Spółka uzupełniła brak formalny poprzez nadesłanie podpisanego egzemplarza zażalenia i odpisu zażalenia oraz wniosła o udzielenie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów. Postanowieniem Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi z 17 czerwca 2024 r. przyznano Skarżącej spółce prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W pierwszej kolejności należy uznać za bezasadny zarzut naruszenia art. 220 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie obowiązku wezwania Skarżącego do uiszczenia opłaty od skargi pod rygorem zostawienia pisma bez rozpoznania. Z uwagi na fakt, iż Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, wobec nieuiszczenia wpisu od skargi – co pozostaje okolicznością bezsporną w sprawie – zasadnie została wezwana do uregulowania należnej opłaty na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 marca 2024 r. Zaznaczyć przy tym należy, iż kwota wskazana w przedmiotowym zarządzeniu odpowiadała wysokości wpisu od skargi na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym przewidzianego w § 1 ust. 2 rozporządzenia. Ponadto z akt sprawy wynika, iż Spółce zostało wysłane zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, a Spółka przesyłkę tę odebrała 27 marca 2024 r. (k. 2, 24 – k.26), jednakże do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie uiściła należnego wpisu. W tak przedstawionym stanie faktycznym należało wydać postanowienie o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie nie może więc przychylić się do zarzutu zaniechania obowiązku wezwania Skarżącej do uiszczenia opłaty od skargi pod rygorem zostawienia pisma bez rozpoznania, bowiem z akt sprawy wynika, iż Spółka została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 163 § 2 p.p.s.a. poprzez brak pouczenia strony występującej w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego pomimo obowiązku wynikającego z naruszonego przepisu, bowiem do przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu załączone zostało ww. zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wraz z pouczeniem o prawie i trybie jego zaskarżenia. Ponadto zarządzenie zawiera informację o terminie oraz sposobie uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z powyższych względów należało uznać zarzut naruszenia art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez wydanie błędnego postanowienia o odrzuceniu skargi pomimo niewezwania Skarżącego do uiszczenia opłaty i braku wypełnienia dyspozycji z art. 220 § 1 p.p.s.a. za chybiony. Powyższe wywody w pełni uzasadniają wydanie zaskarżonego postanowienia. Na marginesie zaznaczyć trzeba, że Spółce zostało przyznane prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, jednak Skarżąca zawnioskowała o udzielenie prawa pomocy dopiero uzupełniając braki formalne zażalenia. W tak przedstawionym stanie faktycznym nie można uznać, iż Skarżąca jest zwolniona od wpisu sądowego od skargi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.