III FZ 279/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dalkowska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2020 r. sygn. akt I SPP/Gd 331/19 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt I SPP/Gd 331/19 utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt I SPP/Gd 331/19 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie.

1.1. Postanowieniem z 18 marca 2020 r., sygn. akt I SPP/Gd 331/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie J. G. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 listopada 2019 r. utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 15 października 2019 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 30 maja 2019 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. 1.2. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 15 października 2019 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Na przedmiotowe, prawomocne postanowienie strona wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. 1.3. Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 2.1. Zażalenie nie jest zasadne. 2.2. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności środka odwoławczego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydanego w wyniku zażalenia złożonego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. 2.3. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10. Przepis art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 p.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 p.p.s.a., a ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 p.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia lub zarządzenia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem. 2.4. W związku z powyższym zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 listopada 2019 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 15 października 2019 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania zostało zasadnie odrzucone z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. 2.5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.