III FZ 274/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2023 r. sygn. akt I SPP/Po 75/22 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2021 r. nr 3001-IEE.711.480.2020 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt I SPP/Po 75/22 odrzucił zażalenie R. P. (dalej: "Skarżący") z dnia 24 listopada 2022 r. na postanowienie tego Sądu z dnia 4 listopada 2022 r. w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 września 2022 r. o oddaleniu wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. We wskazanym na wstępie postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, podniósł że zaskarżone postanowienie z dnia 4 listopada 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego było prawomocne, w związku z tym Skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Skarżący w dniu 25 kwietnia 2023 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości jako kłamliwe i niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym oraz o wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2023 r., które zostało wydane na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 września 2022 r. o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Należy podkreślić, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a., utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Z art. 260 § 1 p.p.s.a. wynika, że rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy wojewódzki sąd administracyjny wydaje postanowienie, w którym zmienia albo utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. W art. 260 § 2 in fine p.p.s.a. ustawodawca określił, że w takim postępowaniu wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Jakkolwiek zażalenie nie zostało uzasadnione, to jednak nie stanowi to przeszkody do jego merytorycznego rozpoznania. Podzielić należy w tej mierze stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że tego rodzaju brak nie czyni niemożliwym merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. II FZ 291/13). Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w sprawie ani naruszenia prawa, ani błędnie dokonanej subsumpcji stanu faktycznego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.