III FZ 263/25

Dnia 9 lipca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 1045/24 w przedmiocie odmowy uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 października 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.269.2024.2.AK w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 2 kwietnia 2025 r., I SA/Gd 1045/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu wniosku W. N. (dalej: "skarżący", "strona") o uzupełnienie wyroku z 26 lutego 2025 r. wydanego w sprawie ze skargi strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 października 2024 r. w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych odmówił uzupełnienia tego wyroku. Jak podstawę orzeczenia wskazano art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). 2. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia złożony przez skarżącego wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie bowiem sąd objął kontrolą oraz wypowiedział się w stosunku do zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 października 2024 r. w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych, a sformułowanie w sentencji wyroku "oddala skargę" w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości określa zakres rozstrzygnięcia sądu. 3. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia w całości i ponownego rozpoznania wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od daty doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania lub był do tego zobligowany z urzędu. Strona może zatem domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku poprzez zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 3502/14; B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex/el.2019 komentarz do art. 157). Wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że ma on zastosowanie - poza sytuacją, gdy sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić - tylko wówczas, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, nie zaś wówczas, gdy sąd orzekł, ale w sposób odmienny od oczekiwań strony. Z sytuacją, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, mamy do czynienia wówczas, gdy pominięto w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzeczono tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zatem uzupełnienie sentencji wyroku może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga na ten akt była bezzasadna, natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze. W okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku poprzez uzupełnienie komparycji wyroku o zapis "oddala skargę wraz z jej rozszerzeniem (lub oddala skargę w całości)". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać, by sąd pierwszej instancji w wyroku pominął niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wskazał, że przedmiot zaskarżenia został określony w komparycji wyroku i wobec tego przedmiotu sąd wydał rozstrzygnięcie, orzekając tym samym o całości skargi. Stanowisko sądu co do argumentacji strony zawierane jest natomiast w uzasadnieniu orzeczenia, a nie w jego sentencji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.