III FZ 259/25

Dnia 24 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2025 r., Sygn. akt I SA/Łd 132/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2024 r., nr SKO.4140.341.2024 w przedmiocie: podatek od nieruchomości za 2021 r. postanawia oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 132/25 w sprawie z wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 grudnia 2024 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, tj., dalej jako: p.p.s.a.) poprzez odmowę wstrzymania wykonania ww. decyzji pomimo, iż jej wykonanie może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnienia wymaga fakt, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jest to jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania, z reguły o charakterze wpadkowym. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, wniosek powinien być poparty, stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku, nie jest uprawniony przed jego rozpoznaniem, do wzywania strony o ich przedstawienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżąca nie przedstawiła dokumentacji, która pozwalałaby na dokonanie prawidłowej oceny sytuacji finansowej spółki, a tym samym nie wykazała istnienia okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przedstawione przez skarżącą dokumenty nie przedstawiają obrazu jej sytuacji finansowej. Strona powołała się jedynie na potencjalną możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia szkód i skutków, których naprawienie nie będzie możliwe przez ewentualny zwrot w późniejszym czasie wyegzekwowanych od niego środków, jak również nie będzie możliwe w przypadku sprzedaży jego majątku – przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. We wniosku zostały sformułowane opinie o potencjalnych negatywnych skutkach wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dla uprawdopodobnienia przesłanek zachodzących w art. 61 § 3 p.p.s.a. skarżąca powinna przedstawić np. wyciągi z rachunków bankowych czy bilans spółki. Sama wysokość określonego zobowiązania nie świadczy bowiem o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 p.p.s.a., kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącej, w tym jego płynności finansowej. Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że sąd I instancji prawidłowo odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż strona nie uzasadniła swojego wniosku w sposób uprawniający do jego uwzględnienia. Skarżąca nie powołała właściwie żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., nie przedstawiła też w sposób jasny i pełny swojej sytuacji majątkowej, w konsekwencji nie była możliwa odpowiednia weryfikacja tej sytuacji. Ponadto do zażalenia również nie przedłożono żadnej dokumentacji finansowej spółki, która umożliwiłaby Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu analizę sprawy i rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem zawartym w zażaleniu. Załączono jedynie wydruk koncepcji aranżacyjnej nieruchomości. W świetle powyższych uwag za prawidłową należy uznać dokonaną przez sąd I instancji ocenę, iż nie wystarczy ogólnie sformułowane uzasadnienie, z którego nie sposób wyprowadzić uprawdopodobnienia dla wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uwzględniając przedstawioną powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.