III FZ 244/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 272/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 10 czerwca 2020 r., I SA/Gd 272/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 12 marca 2018 r. w przedmiocie ulgi płatniczej. W zażaleniu na wskazane postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 220 §3 p.p.s.a., art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu praw obywatelskich i politycznych (Dz. U. z 1977 r., nr 38 poz. 167). Poza tym zaskarżone postanowienie rażąco narusza interes społeczny i obywatelski, jest nielogiczne. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, iż zarządzenie przewodniczącego wydziału z 11 marca 2020 r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z 17 stycznia 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Powyższe zarządzenie zostało skutecznie doręczone skarżącemu 27 marca 2020 r. na adres doręczeń wskazany w skardze. Z notatki urzędowej z 8 czerwca 2020 r. (k. 100) wynika, że skarżący nie uiścił wpłaty w wysokości 500 zł. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie wskazany w zażaleniu zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Dla kwalifikacji bezpośredniego stosowania konstytucji przez sądy, podstawowe znaczenie ma oparcie podstawy prawnej rozstrzygnięcia sądowego na normie konstytucyjnej. O tym, że sąd zastosował daną normę konstytucyjną lub też jej nie zastosował decyduje to, iż norma konstytucyjna stanowi element podstawy prawnej jego rozstrzygnięcia. Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w badanej sprawie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 oddalił zażalenie. ----------------------- 1