III FZ 229/23

Dnia 20 kwietnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 października 2021 r., sygn. akt I SPP/Lu 69/21 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 1 grudnia 2020 r., nr SKO.41/1525/P/2020 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z 29.10.2021 r. o sygn. I SPP/Lu 69/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie ze skargi W. K. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 1.12.2020 r., nr SKO.41/1525/P/2020, wydaną w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie tego Sądu z 16.09.2021 r. 2. W aktach sprawy widnieje informacja, że starszy referendarz sądowy WSA w Lublinie postanowieniem z 30.07.2021 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 16.09.2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Z uwagi na to, że skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 16.09.2021 r. WSA w Lublinie postanowieniem z 29.10.2021 r. na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. W uzasadnieniu wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza zażalenie nie przysługuje. 3. Na postanowienie z 29.10.2021 r. skarżąca wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. W powołanej wyżej ustawie, w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w 15.08.2015 r., prawodawca nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.), nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. Treść przywołanych regulacji przesądza o tym, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że prawodawca nie przewidział prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Lublinie, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego pozostawiające wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, zostało prawidłowo odrzucone – na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. - z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. 4.2. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia. Sędzia NSA Stanisław Bogucki