III FZ 200/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. W. i M. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 lutego 2025 r., Sygn. akt I SA/Sz 776/24 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 7 listopada 2024 r., nr SKO.4140.1885.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. postanawia oddalić zażalenie.

III FZ 200/25 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 26 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 776/24 w sprawie ze skargi K. W. i M. W. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie (dalej: SKO) z 7 listopada 2024 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli skarżący, działając na podstawie art. 194 1 pkt 2 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), wnosząc o: zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO, ewentualnie na wypadek nieuwzględnienia pkt 1, uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że stan zdrowia skarżących uzasadnia koncentrowanie wszystkich działań podatników na przeznaczaniu i wydatkowaniu posiadanych środków finansowych na cele konieczne do ochrony ich zdrowia, a nie na zapłatę podatku od nieruchomości, którego wysokość ustalono sprzecznie z udokumentowanym stanem faktycznym i treścią bezwzględnie obowiązujących przepisów, w rozmiarze przekraczającym trzykrotnie podatek należny. Do zażalenia załączono karty informacyjne z leczenia szpitalnego skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. W przedmiotowej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozpatrywany przez Sąd I instancji nie zawierał żadnego uzasadnienia. Skarżący na etapie formułowania wniosku do Sądu I instancji nie przedłożyli żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby zaistnienie przesłanek do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Dopiero na etapie złożenia zażalenia na przedmiotowe postanowienie, dołączyli dokumentacje medyczną, co nie może uzasadniać uwzględnienia takiego zażalenia, nawet przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia jednak wymaga, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jest to jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnych postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania, z reguły o charakterze wpadkowym. Należy podkreślić, iż postępowanie zażaleniowe ma na celu zweryfikowanie prawidłowości działania Sądu pierwszej instancji przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia, a nie ponowne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby stanowić uzasadniony zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania sądowadministracyjnego. Podanie zatem przez skarżących dopiero na etapie zażalenia okoliczności na poparcie swojego stanowiska, nie mogło odnieść zamierzonego skutku (zob. post. NSA z 29 listopada 2011 r., II OZ 1240/11; post. NSA z 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III OZ 516/24). Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.