III FZ 194/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Ke 79/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 26 października 2023 r. nr SKO.PO/41/6450/820/2023 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 1 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 79/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę H.K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z 26 października 2023 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. Sąd I instancji przedstawił, że decyzją z 26 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z 28 czerwca 2023 r. odmawiającą skarżącemu uchylenia decyzji z 22 sierpnia 2019 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. Decyzja ta została doręczona stronie 9 listopada 2023 r. W decyzji zawarto pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W dniu 19 stycznia 2024 r. skarżący złożył osobiście skargę na powyższą decyzję w siedzibie organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem oraz wniósł o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 15 marca 2024 r., sygn. akt I SPP/Ke 26/24, Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Natomiast, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie tego terminu. W świetle przytoczonych unormowań kwestionowane postanowienie należało uznać za odpowiadające prawu. Decyzję doręczono skarżącemu 9 listopada 2023 r., a skarga została wniesiona 19 stycznia 2024 r., zatem sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że skarga została wniesiona po terminie, co skutkowało jej odrzuceniem. Bez znaczenia dla upływu terminu do wniesienia skargi pozostawał fakt ustanowienia dla strony pełnomocnika z urzędu. W świetle przepisów ustawy regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że w momencie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu termin do zaskarżenia decyzji "otwiera się na nowo". Taka interpretacja przeczyłaby jednoznacznej treści art. 53 § 1 p.p.s.a. nakazującemu liczenie terminu do wniesienia skargi od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia. (zob. postanowienie NSA z 26 kwietnia 2013 r., II FSK 435/13). Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na prezentowane w judykaturze stanowisko, zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy i ewentualne wyznaczenie pełnomocnika z urzędu pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi (por. np. postanowienie NSA z 12 października 2012 r., II OZ 884/12 i powołane tam orzeczenia). Zaskarżenie decyzji po upływie trzydziestodniowego terminu jest więc możliwe wyłącznie w przypadku, gdy przywrócono termin do dokonania danej czynności procesowej. Zatem powoływana w rozpatrywanym przypadku niemożność dochowania terminu przez adwokata ustanowionego z urzędu mogłaby być rozważana na tle konkretnych okoliczności danej sprawy w ramach ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, którego jednak w niniejszej sprawie nie złożono. Z tych względów zaskarżone postanowienie należało uznać za odpowiadające prawu. Stosownie do treści art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak sentencji.