III FZ 192/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 340/21 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 grudnia 2020 r. nr SKO 4121/565/2020 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 340/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie A.N. z dnia 16 grudnia 2021 r. na postanowienie z dnia 20 października 2021 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 30 grudnia 2020 r., nr SKO 4121/565/2020 w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018r. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny. Orzeczeniami z 9 maja 2022 r. i 10 października 2022 r. odmówiono skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych. W konsekwencji zarządzeniem z 9 listopada 2022 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu o zażalenia z dnia 16 grudnia 2021 r. na postanowienie z dnia 20 października 2021 r. o odrzuceniu skargi. Pismem z 16 listopada 2022 r. wezwano także skarżącego do przedłożenia odpisu zażalenia z 16 grudnia 2021 r. W odpowiedzi w piśmie z 7 grudnia 2022 r. skarżący ponownie zażądał zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący nie przedłożył odpisu zażalenia z 16 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucając zażalenie skarżącego wskazał, że pomimo prawidłowego wezwania skarżący nie uiścił wpisu sądowego oraz nie przedłożył odpisu zażalenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i zwolnienie od wszelkich kosztów postępowania sądowego, a także zawieszenie wszelkich spraw sądowych i procedur sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie, po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, prawidłowo wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 2 grudnia 2022 r., a więc termin, do którego należało uiścić brakujący wpis upłynął 9 grudnia 2022 r. Pomimo wezwania, kwota wpisu nie wpłynęła na rachunek sądu w wyznaczonym terminie. Również kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy - zawarty w zażaleniu - nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza, że strona ma obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, choć strona ma prawo do złożenia takiego wniosku na podstawie art. 165 p.p.s.a., w wypadku zmiany okoliczności. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia, ani nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie. W niniejszej sprawie, z uwagi brak odpisu zażalenia, skarżący został wezwany także do uzupełnienia tego braku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, wraz z pouczeniem, że procesową konsekwencją jego niewykonania w wyznaczonym terminie będzie odrzucenie zażalenia. W zakreślonym terminie nie uzupełniono braku formalnego zażalenia. W konsekwencji prawidłowo sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uwzględnienia sformułowanego przez skarżącego wniosku o zawieszenie wszelkich spraw sądowych i procedur sądowych. Nie ma podstaw prawnych do rozpoznania tak sformułowanego wniosku. Przepisy przewidują możliwość zawieszenia wyłącznie konkretnego postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto zgodnie z art. 46 § 1 pkt 3 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać osnowę wniosku lub oświadczenia, które pozwalają na jednoznaczną identyfikacją żądania. Dotyczy to zwłaszcza pism, które wywrzeć mają wyraźne skutki procesowe. Skarżący zaś ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że wnosi o zawieszenie wszelkich spraw sądowych i procedur sądowych. Natomiast obowiązki proceduralne w tym zakresie ciążyły zatem na stronie postępowania i nie zostały przez nią dopełnione. Z tych wszystkich względów wniosek o zawieszenie postępowania ocenić należy jako oczywiście bezzasadny. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.