III FZ 189/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dalkowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2595/23 w przedmiocie kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.J. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 maja 2021 r., nr KOC/4912/Fi/20 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.

1.1. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2595/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi A. J. i A. P. (dalej: "Skarżące", "Strony") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 maja 2021 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżących solidarnie kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. O kosztach postępowania orzeczono mając na uwadze art. 200 w zw. z art. 205 § 2 stawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm., dalej: "Rozporządzenie"). 1.2. Zażaleniem z dnia 5 marca 2024 r. (data sporządzenia) wniesiono o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartego w pkt 2) wyroku z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2595/23. Zarzucono naruszenie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) rozporządzenia. 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 2.1. Zażalenie jest bezzasadne. 2.2. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - dalej: "p.p.s.a."), w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się, stosownie do art. 205 § 2 p.p.s.a., ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata i radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd stawiennictwa strony. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) rozporządzenia – stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2 (lit. a), w innej sprawie - 480 zł (lit. c). 2.3. W przedmiotowej sprawie na zasądzone koszty postępowania w kwocie 680 zł składały się zatem: wpis od skargi - 200 zł oraz koszty zastępstwa procesowego - 480 zł. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przyznanie zwrotu kosztów z tytułu wynagrodzenia adwokata na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia było zasadne. Wynika to z tego, że przedmiotem sprawy była decyzja dotycząca zmiany aktu, a nie należność pieniężna, jak twierdzi pełnomocnik skarżących. 2.4. Od skargi został prawidłowo pobrany wpis stały, a nie stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Wpis ten został pobrany zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193; dalej: "Rozporządzenie Rady Ministrów"). Zgodnie z tym przepisem – wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy – 200 zł. Tak więc brak jest podstaw, żeby podzielić pogląd skarżącego, że w sprawie powinien mieć zastosowanie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, dotyczący stawek minimalnych w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Jak wspomniano wyżej, sprawa dotyczyła skargi na decyzję organu w przedmiocie zmiany aktu, tym samym nie należy do kategorii "której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna". 2.5. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenie jest akt lub czynność, o którym mowa w § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów i jest pobierany wpis stały, to konsekwentnie wynagrodzenie pełnomocnika powinno być ustalone w korelacji do "stałej stawki" wpisu sądowego. Zauważyć należy, że skarżące nie zakwestionowały wysokości wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł (wpis stały). 2.6. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.