III FZ 175/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.W. i K.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2023 r., sygn. akt I SPP/Wr 140/22 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 listopada 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 3 listopada 2022 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B.W. i K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 1 czerwca 2022 r., nr SKO/41/P-73/2022 w przedmiocie podatku rolnego za 2022 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 16 stycznia 2023 r., sygn. akt I SPP/Wr 140/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie B.W. i K.W. (dalej: Skarżący), na postanowienie tego Sądu z 28 listopada 2022 r. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że referendarz sądowy postanowieniem z 3 listopada 2022 r., sygn. akt I SPP/Wr 140/22 odmówił przyznania Skarżącym przyznania prawa pomocy. Skarżący wnieśli sprzeciw od wskazanego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 28 listopada 2022 r., I SPP/Wr 140/22 utrzymał zaskarżone orzeczenie referendarza sądowego w mocy. Pismem z 15 grudnia 2022 r. Skarżący wnieśli zażalenie na ww. postanowienie Sądu. Postanowieniem z 16 stycznia 2023 r., Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie Skarżących. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego, którym odmówiono Skarżącym przyznania prawa pomocy, jest niezaskarżalne. Od powyższego postanowienia Skarżący wnieśli zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego zmianę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie odnotować należy, że zgodnie z regułą przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wyrażoną w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m.in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581). Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W tym zakresie sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.). Wobec powyższego stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego sądu z 28 listopada 2022 r. Podkreślić należy, że sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy została dwukrotnie rozpoznana - po raz pierwszy przez referendarza sądowego, po raz drugi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.