III FZ 169/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Go 10/24, w przedmiocie umorzenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 9 listopada 2023 r., nr SKO-5396/686-P/23, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 27 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Go 10/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim umorzył postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z 9 listopada 2023 r., nr SKO-5396/686-P/23, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r., jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. organ uwzględnił w całości skargę wywiedzioną od zaskarżonego aktu i postanowieniem z 4 stycznia 2024 r. o nr SKO-87/22-P/24 uchylił go w całości. Pismem z 8 lutego 2024 r. organ nadesłał potwierdzony za zgodność z oryginałem odpis zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z 4 stycznia 2024 r. wydanego w trybie autokontroli. W zaistniałym stanie w ocenie Sądu skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia spowodowało brak możliwości dalszego procedowania w sprawie. Nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem, zażaleniem z 8 marca 2024 r., uzupełnionym pismem z 2 kwietnia 2024 r., Skarżąca zakwestionowała postanowienie Sądu pierwszej instancji. W reakcji na wezwanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pismem z 1 lipca 2024 r. organ poinformował, że postanowienie z 4 stycznia 2024 r. nie zostało przez Stronę zaskarżone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli instancyjnej wywołanej zażaleniem Skarżącej pozostaje na obecnym etapie procedowania wyłącznie prawidłowość wydanego w sprawie postanowienia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego pod sygn. I SA/Go 10/24. Poza zakresem badania tutejszego Sądu pozostaje kwestia prawidłowości dokonania przez organ czynności autokontrolnych i legalność postanowienia 4 stycznia 2024 r. wydanego w jego trybie. Postanowienie z 4 stycznia 2024 r., doręczone Stronie 19 stycznia 2024 r., nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego, co oznacza niezależnie od jego prawidłowości i kompletności, że doszło do skutecznego i trwałego wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia organu z 9 listopada 2023 r. będącego substratem zaskarżenia w sprawie o sygn. I SA/Go 169/24. W omawianej sytuacji dalsze prowadzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim było bezprzedmiotowe, a stan ten nastąpił w okresie po wniesieniu przez Stronę skargi inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne, co uzasadniało sięgnięcie do dyspozycji art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego pociągnęło za sobą konieczność rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli nie niweczy obowiązku poniesienia kosztów postępowania, zaś pierwotnie uiszczone przez stronę skarżącą na rachunek sądu administracyjnego zgodnie z zasadą rezultatu winny być poniesione przez organ odpowiedzialny za wynik postępowania sądowoadministracyjnego. Uwagi te prowadzą do oceny o zasadności również postanowienia kosztowego objętego zakresem zaskarżenia i kontrolą instancyjną w niniejszej sprawie. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.