III FZ 150/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Ł. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2023 r., sygn. akt I SPP/Bd 17/23, w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 24 maja 2022 r., nr SKO-4231/106/2022, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 4 maja 2023 r., I SPP/Bd 17/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie Ł. W. (dalej: "Skarżący") na postanowienie tego sądu z 28 marca 2023 r., I SPP/Bd 17/23, utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 22 lutego 2023 r. o odmowie zmiany postanowienia z 15 lipca 2022 r., I SPP/Bd 114/22, w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z 24 maja 2022 r., nr SKO-4231/106/2022, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniesione zażalenie było niedopuszczalne. Na powyższe postanowienie, pismem z 16 maja 2023 r., Skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie przepisów postępowania, które wpłynęły na rozstrzygnięcie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm. dalej: ,,p.p.s.a"), od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z art. 260 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od tego orzeczenia jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw od postanowienia referendarza z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego sądu z 28 marca 2023 r., bowiem postanowienie to wydane zostało w drugiej instancji i nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia. W złożonym zażaleniu nie wskazano żadnego zarzutu naruszenia przepisów prawa, a samo niezadowolenie Skarżącego z wyniku sprawy, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.