III FSK 863/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych C. S.A. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 570/22 w sprawie ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 7 marca 2022 r., nr SKO.Pod./4140/466/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

1. Postanowieniem z 25.08.2022 r. o sygn. I SA/Kr 570/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę C. S.A. w W. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 7.03.2022 r., nr SKO.Pod./4140/466/2021, wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.). 2. Przebieg postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym Krakowie. 2.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucając skargę wyjaśnił, że poinformowanie pełnomocnika skarżącej o treści zaskarżonego postanowienia przez doręczenie mu jej kserokopii za pośrednictwem ePUAP stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 144 § 5 ustawy z 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: o.p.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że w przypadku gdy organ podatkowy - zgodnie z art. 144 § 5 o.p. - doręcza pełnomocnikowi strony pismo (w tym decyzję) za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jest obowiązany sporządzić to pismo w formie dokumentu elektronicznego i opatrzyć podpisem elektronicznym (zgodnie z art. 217 § 1 pkt 7 o.p.). Jeżeli natomiast organ podatkowy wyda orzeczenie w formie tradycyjnej, tzn. w wersji papierowej, podpisując je odręcznie i zeskanuje do PDF, a następnie wyśle pełnomocnikowi plik PDF za pomocą środków komunikacji elektronicznej (jak to miało miejsce w spornym przypadku), doręczenie takie jest bezskuteczne, gdyż niespełniające wymogów art. 144 § 5 o.p. Zdaniem Sądu pierwszej instancji taki dokument nie ma formy dokumentu elektronicznego w rozumieniu art. 126 o.p. (skan dokumentu papierowego nie jest dokumentem elektronicznym, ponieważ posiada pierwowzór w postaci nieelektronicznej i pierwotnie nie był w tej postaci zapisany), a ponadto nie jest opatrzony podpisem elektronicznym, a tym samym nie można w ogóle uznać go za podpisany. Reasumując WSA w Krakowie uznał, że decyzja SKO w Tarnowie z 7.03.2022 r. nie weszła do obrotu i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę. 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 3.1. Skargę kasacyjną od ww. postanowienia WSA w Krakowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego). Skarżąca zaskarżyła postanowienie WSA w Krakowie w całości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przez wadliwą kontrolę legalności postanowienia organu, błędne uznanie skargi skarżącej za niedopuszczalną i jej odrzucenie ze względu na niepodpisanie i wadliwe doręczenie postanowienia organu, podczas gdy takie uchybienie powinno prowadzić do uchylenia postanowienia organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; 2. art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych przez niezasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Skarga kasacyjna skarżącej jest niezasadna, natomiast zaskarżone postanowienie WSA w Krakowie odpowiada prawu. 4.2. Skarżąca podnosi, że WSA w Krakowie odrzucając skargę z uwagi na jej niedopuszczalność naruszył art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podczas gdy powinien był uchylić zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Artykuł 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie stało się niedopuszczalne. Skoro w rozpoznawanej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie nie weszło do obrotu prawnego oznacza to, że nie rozpoczął jeszcze bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia od niego skargi do sądu administracyjnego. Powoduje to, że skarga skarżącej nie została merytorycznie rozpoznana, co w konsekwencji oznacza, że jej wniesienie było na obecnym etapie niedopuszczalne (przedwczesne). Prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił zatem skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i zasadnie zarządził na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi. Nie mógł mieć zastosowanie w sprawie art. 200 p.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, gdyż odrzucenie skargi było zasadne, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest uwzględnieniem skargi. Wobec powyższych uregulowań oraz mając na uwadze stan sprawy, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych przez niezasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 4.3. Mając na względzie powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, ponieważ art. 203 i 204 p.p.s.a. nie ma zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie a nie wyrok sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (zob. uchwała 7 sędziów NSA z 4.02.2008 r., sygn. I OPS 4/07). Sędzia NSA Stanisław Bogucki