III FSK 859/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Ol 33/24, w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 20 listopada 2023 r., nr 2801-IEW.720.8.2023 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: zwrócić skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie celem usunięcia dostrzeżonych braków.

Wyrokiem z 21 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Ol 33/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 20 listopada 2023 r., nr 2801-IEW.720.8.2023, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Od wskazanego orzeczenia skargę kasacyjną wywiodła Skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata przedkładającego do akt oryginał dalszego pełnomocnictwa udzielonego przez głównego pełnomocnika. W aktach sprawy znajduje się, załączona do wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia, uwierzytelniona przez pełnomocnika substytucyjnego za zgodność z oryginałem kserokopia pełnomocnictwa udzielonego przez Stronę pełnomocnikowi głównemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W wyniku wstępnego badania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że nie spełnia ona wszystkich wymogów formalnych. Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna winna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (z zastrzeżeniem § 2 i 3 tego przepisu - nieznajdujące zastosowania w sprawie). Pełnomocnik zobowiązany jest wykazać swoje umocowanie do dokonania czynności stosowanie do art. 37 § 1 p.p.s.a., przy czym - co wynika z wykładni gramatycznej ostatniego z przywołanych przepisów - w zakresie dokumentu pełnomocnictwa upoważniony jest do uwierzytelnienia odpisu wyłącznie własnego umocowania (ewentualnie odpisów innych dokumentów wykazujących ciąg umocowania), nie zaś innych pełnomocników tego samego mandanta. Podmioty wyszczególnione w tym przepisie nie zostały uposażone w generalne uprawnienie do uwierzytelniania wszystkich dokumentów pełnomocnictwa udzielonych w sprawie, toteż przepis winien podlegać ścisłej interpretacji. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik złożył wraz ze środkiem zaskarżenia oryginał swojego pełnomocnictwa substytucyjnego. Na uprzednim etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji przedłożony został wprawdzie dokument pełnomocnictwa głównego, niemniej poświadczony za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika dalszego, co jak wskazano powyżej nie spełnia wymogów stawianych tej czynności. Zasadnym jawi się w omawianej sytuacji przyjęcie oceny, że w aktach sprawy nie znajduje się dokument pełnomocnictwa dla pełnomocnika głównego poświadczony za zgodność z oryginałem stosownie do art. 37 p.p.s.a. i odpowiednich przepisów korporacyjnych właściwych dla radców prawnych. Brak umocowania pełnomocnika do działania za stronę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stanowi brak formalny skargi kasacyjnej, który może być usunięty na wezwanie Sądu w trybie określonym w art. 49 § 1 i 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przed przekazaniem sprawy do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wezwał do usunięcia ww. braku formalnego skargi kasacyjnej, co uzasadniało zastosowanie art. 180 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.