III FSK 780/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku T. A. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 6 grudnia 2017 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej T. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 799/18 w sprawie ze skargi T. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 24 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Zaskarżonym wyrokiem z 14 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 799/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę T. A. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 24 maja 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 6 grudnia 2017 r., nr [...] (dalej: organ pierwszej instancji). Skarżący nie zawarł we wniesionym środku zaskarżenia jakiejkolwiek argumentacji wykazującej zasadność złożonego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a w zw. z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może na wniosek wnoszącego skargę kasacyjną wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek celem wypełnienia przesłanek zawartych w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności stanowiących podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, wnioskodawca winien podjąć starania mające na celu owo uprawdopodobnienie. Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury, w których wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, który winien przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej, wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a w zw. z art. 193 P.p.s.a. Nie jest przy tym wystarczające złożenie samego wniosku, nawet z przytoczeniem w jego uzasadnieniu lakonicznych okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia czy wręcz samo sparafrazowanie treści hipotezy art. 61 § 3 P.p.s.a, bez odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy. Sąd musi dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Wniosek skarżącego nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji pozwalającej na przystąpienie do merytorycznej oceny zasadności przyznania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a w zw. z art. 193 P.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji na poparcie twierdzenia, jakoby wykonanie decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji mogło powodować zachodzenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w mieniu strony oraz prowadziło do powstania trudnych do odwrócenia skutków, zaś rozpoznawany wniosek nie zawiera dokumentacji źródłowej potwierdzającej spełnienie ww. przesłanek. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosowanie do art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.