III FSK 777/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant Ewa Gmurczyk, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Lu 721/23 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 października 2023 r. nr SKO.41/2569/P/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz O. P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 2 700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z 16 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 721/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu skargi O. P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 9 października 2023 r., nr SKO.41/2569/P/2021 w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r.: w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza P. z 12 maja 2022 r., nr Fp.3120.6.2021.BB; w punkcie drugim zasądził od organu na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie. Działający w jego imieniu pełnomocnik na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości. Stosownie do treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wskazał podstawy skargi kasacyjnej: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 pkt 1 lit. b), art. 77 § 3, art. 77 § 4, art. 80 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej: o.p.) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. oraz w zw. z art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu – polegające na błędnej wykładni przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 77 § 1 pkt 1 lit. b, art. 77 § 3, art. 77 § 4, art. 80 § 1 o.p., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. w zw. z art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu poprzez przyjęcie, że w sytuacji gdy organ odwoławczy uchyli decyzję organu pierwszej instancji określającą wysokość zobowiązania podatkowego i przekaże temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, a organ pierwszej instancji w terminie 3. miesięcy od dnia uchylenia decyzji podatkowej nie wyda nowej decyzji w tej samej sprawie to termin zwrotu nadpłaty upływa najwcześniej dzień po upływie terminu 3. miesięcy na wydanie nowej decyzji, – podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 77 § 1 pkt 1 lit. b), art. 77 § 3, art. 77 § 4, art. 80 § 1 o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. w zw. z art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu polega na tym, że w sytuacji gdy organ odwoławczy uchyli decyzję organu pierwszej instancji określającą wysokość zobowiązania podatkowego i przekaże temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, a organ pierwszej instancji w terminie 3. miesięcy od dnia uchylenia decyzji podatkowej nie wyda nowej decyzji w tej samej sprawie to termin zwrotu nadpłaty upływa z końcem 30. dni liczonych od dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego ponieważ art. 77 § 4 o.p. nie wprowadza nowego terminu zwrotu nadpłaty lecz określa zaledwie sposób postępowania organu podatkowego, który zatrzymał nadpłatę w zamiarze wydania nowej decyzji, lecz po upływie 3. miesięcy okazało się, iż przesłanka zastosowania terminu wynikającego z art. 77 § 3 o.p. nie została spełniona, – błędna wykładnia art. 77 § 1 pkt 1 lit. b), art. 77 § 3, art. 77 § 4, art. 80 § 1 o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. w zw. z art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu rzutuje na bezpodstawne uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie decyzji kolegium z 9 października 2023 r., nr SKO.41/2569/P/2021 i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza P. z 12 maja 2021 r., nr Fp.3120.6.2021.BB (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), natomiast skarga podatnika, biorąc pod uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dokonał błędnej wykładni wyżej wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej winna zostać oddalona w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 pkt 1 lit. b), art. 77 § 3, art. 77 § 4, art. 80 § 1 o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. oraz w zw. z art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu – polegające na uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 9 października 2023 r., nr SKO.41/2569/P/2021 i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza P. z 12 maja 2021 r., nr Fp.3120.6,2021.BB z uwagi, iż w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie błędnie zinterpretowało art. 77 § 1 pkt 1 lit. b), art. 77 § 3, art. 77 § 4, art. 80 § 1 o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. oraz w zw. z art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu i błędnie przyjęło w stanie faktycznym sprawy, że termin do zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2009 r. upłynął z dniem 19 listopada 2015 r. i w konsekwencji prawo spółki do zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2009 r. wygasło z dniem 31 grudnia 2020 r., a nie jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie termin zwrotu nadpłaty upływał najwcześniej 21 stycznia 2016 r. to prawo do jej zwrotu wygasało 31 grudnia 2021 r., – w sytuacji gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie dokonało prawidłowej wykładni art. 77 § 1 pkt 1 lit. b), art. 77 § 3, art. 77 § 4, art. 80 § 1 o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. oraz w zw. z art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu i właściwie oraz zasadnie zastosowało ww. przepisy do ustalonego stanu faktycznego sprawy, a zatem doszło do bezzasadnego zarzucenia organowi odwoławczemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie błędu subsumcji, – nieprawidłowe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Wojewódzki w Lublinie art. 77 § 1 pkt 1 lit. b), art. 77 § 3, art. 77 § 4, art. 80 § 1 o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. oraz w zw. z art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu rzutuje na bezpodstawne uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie decyzji kolegium z 9 października 2023 r., nr SKO.41/2569/P/2021 i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza P. z 12 maja 2021 r., nr Fp.3120.6.2021.BB (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), natomiast skarga podatnika, biorąc pod uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dokonał błędnej wykładni wyżej wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej i w konsekwencji niewłaściwie zastosował wskazane przepisy winna zostać oddalona w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 79 § 2, art. 70 § 1 o.p. i art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu – polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 79 § 2 o.p. i przyjęciu, że pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. z dniem 31 grudnia 2014 r. spółka była uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (zwrot nadpłaty) i brak było podstaw do odmowy jej stwierdzenia, – w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2009 r. przedawniło się z dniem 31 grudnia 2014 r., – nieprawidłowe zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 79 § 2 o.p., art. 70 § 1 o.p. i art. 2a o.p. w aktualnym brzmieniu rzutuje na bezpodstawne uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie decyzji kolegium z 9 października 2023 r., nr SKO.41/2569/P/2021 i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza P. z 12 maja 2021 r., nr Fp.3120.6.2021.BB (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), natomiast skarga podatnika, biorąc pod uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dokonał błędnej wykładni wyżej wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej i w konsekwencji niewłaściwie zastosował wskazane przepisy winna zostać oddalona w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wobec powyższych zarzutów autor skargi kasacyjnej wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi spółki i jej oddalenie na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz Kolegium zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przewidzianych. Jednocześnie oświadczył, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy na podstawie art. 176 § 2 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik spółki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej wniesionej przez Kolegium oraz o zasądzenie od organu na rzecz spółki kosztów postępowania kasacyjnego (w tym kosztów zastępstwa procesowego). 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii zachowania przez spółkę terminu do wystąpienia o zwrot nadpłaty podatku określonego w art. 80 § 1 o.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu. Terminy zwrotu nadpłaty podatku zostały określone w art. 77 o.p. Z art. 77 § 1 pkt 1 lit. b o.p. wynika, że z zastrzeżeniem § 3, nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30. dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jak natomiast stanowi § 3, w przypadku uchylenia decyzji, o której mowa w § 1pkt 1 lit. a-d, jeżeli następnie, w terminie 3. miesięcy od dnia uchylenia decyzji, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata, którą stanowi różnica między podatkiem wpłaconym a podatkiem wynikającym z tej decyzji, podlega zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania nowej decyzji. Z § 4. wynika natomiast, że w przypadku niewydania nowej decyzji w terminie, o którym mowa w § 3., nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej lub decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki. Zasadniczo termin zwrotu nadpłaty wynosi zatem 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji. Termin ten ma zastosowanie wtedy, gdy postępowanie w sprawie kończy się definitywnie poprzez wydanie decyzji zmieniającej, uchylającej i umarzającej postępowanie lub stwierdzającej nieważność decyzji i umarzającej postępowanie w sprawie. Jednak w przypadku, gdy organ podatkowy w ciągu 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia nieważności wyda nową decyzję w tej samej sprawie, nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 dni, ale od wydania nowej decyzji. Nadpłatą jest w takim przypadku różnica pomiędzy kwotą wpłaconą przez podatnika a kwotą wynikającą z nowej decyzji. Jeżeli natomiast w terminie 3 miesięcy organ podatkowy nie wyda nowej decyzji, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie uchylonej lub unieważnionej decyzji podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki. Kwestia zidentyfikowania terminów zwrotu nadpłaty ma istotne znaczenie przy obliczaniu terminu, w którym podatnikowi przysługuje prawo do zwrotu nadpłaty określone w art. 80 § 1 o.p. Skoro ustawodawca wydłużył organowi podatkowemu w określonych przypadkach termin na dokonanie zwrotu powstałej nadpłaty, czyli przewidział możliwość zatrzymania nadpłaty przez określony czas i niezwracania jej podatnikowi, to okoliczność ta powinna rzutować również na sposób obliczenia terminu do wystąpienia z wnioskiem o zwrot tej nadpłaty. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Burmistrz P. decyzją z 8 grudnia 2014 r. określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2009 r. W dniu 20 października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło w całości ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji nie wydał ponownej decyzji w terminie 3. miesięcy od dnia uchylenia decyzji z 8 grudnia 2014 r. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz postanowieniem z 18 kwietnia 2016 r. zawiesił postępowanie z urzędu. Organ odwoławczy postanowieniem z 1 lipca 2016 r. uchylił w całości wskazane postanowienie Burmistrza, jednocześnie zawiesił postępowanie z urzędu do czasu wydania merytorycznego prawomocnego orzeczenia w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie (sygn. akt VI [...]), z powództwa wniesionego do Sądu Okręgowego w Warszawie w dniu 16 października 2014 r. przez Prezydenta Wrocławia (sygn. akt IV [...]). Wyrokiem z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienie organu odwoławczego zawieszające postępowanie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie złożyło skargi kasacyjnej. Postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2009 r. zostało zakończone przez Burmistrza decyzją z 31 marca 2021 r. umarzającą to postępowanie. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu 12 kwietnia 2021 r. i uzyskała walor ostateczności, bowiem strona nie wniosła od niej odwołania. W dniu 14 kwietnia 2021 r. skarżąca złożyła wniosek o zwrot nadpłaty. Postępowanie w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. toczyło się zatem od 16 lipca 2014 r., kiedy zostało wszczęte z urzędu przez Burmistrza do 31 marca 2021 r., kiedy zostało przez ten organ umorzone. Różnica między kwotą zobowiązania podatkowego za 2009 r. wskazaną (i zapłaconą) w deklaracji złożonej przez skarżącą (107.816 zł), a kwotą zobowiązania podatkowego wynikającą z uchylonej decyzji Burmistrza w wysokości 46.769 zł została ściągnięta od skarżącej w drodze postępowania egzekucyjnego. Stanowi ona nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2009 r. W związku z tym, że po uchyleniu decyzji Burmistrza z 8 grudnia 2015 r. nowa decyzja w tej sprawie nie została wydana w terminie 3. miesięcy od dnia uchylenia, wskazana nadpłata podlegała zwrotowi, jak wynika z art. 77 § 4 o.p., niezwłocznie po upływie trzymiesięcznego terminu do wydania nowej decyzji wynikającego z § 3. Termin trzymiesięczny od wydania decyzji uchylającej pierwotną decyzję organu pierwszej instancji (tj. 20 października 2015 r.) upływał 20 stycznia 2016 r. Skoro nadpłata powinna być zwrócona niezwłocznie, termin jej zwrotu z art. 77 § 4 o.p. najwcześniej upływał 21 stycznia 2016 r. Jeżeli zaś termin zwrotu nadpłaty upływał najwcześniej 21 stycznia 2016 r., to należy przyjąć, że prawo do jej zwrotu, zgodnie z treścią art. 80 § 1 o.p. wygasało 31 grudnia 2021 r. Skarżąca wniosek o zwrot nadpłaty złożyła zaś 14 kwietnia 2021 r., mieszcząc się zatem we wskazanym terminie. W tych okolicznościach nie zasługują na uwzględnienie zarzuty błędnej wykładni i nieprawidłowego zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie art. 77 § 1 pkt 1 lit. b), art. 77 § 3, art. 77 § 4, art. 80 § 1 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.) w związku z art. 2a o.p. (w aktualnym brzmieniu). Nie ma również podstaw do stwierdzenia niewłaściwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w p.p.s.a. w związku z art. 79 § 2, art. 70 § 1 i art. 2a o.p. (w aktualnym brzmieniu) polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 79 § 2 o.p. i przyjęciu, że pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 r. z dniem 31 grudnia 2014 r. spółka była uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (zwrot nadpłaty) i brak było podstaw do odmowy jej stwierdzenia, w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2009 rok przedawniło się z dniem 31 grudnia 2014 r. W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że art. 79 § 2 o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. stanowił, że : "Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.". Od 1 stycznia 2016 r. uzyskał on następującą treść: "Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku.". Biorąc pod uwagę uzasadnienie zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji zastosował ten przepis w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., co potwierdza przywołana w tymże uzasadnieniu treść tego przepisu (tj. z pominięciem zwrotów: "oraz wniosku o zwrot nadpłaty" oraz "chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku"). W kontekście samego przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie jest sporne, że jak stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, ponieważ pierwotna decyzja organu pierwszej instancji z 8 grudnia 2014 r., której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności i, na podstawie której wystawiony tytułu wykonawczy będący podstawą egzekucji w stosunku do skarżącej, została uchylona, to tym samym nastąpiło unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej na podstawie art. 70 § 4 o.p. Jednocześnie w sprawie nie zaistniały inne okoliczności uzasadniające przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2009 r. Tym samym zobowiązanie to uległo przedawnieniu z upływem 2014 r. Zobowiązanie stało się zatem przedawnione już w momencie wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie w dniu 20 października 2015 r. decyzji, w której uchylono w całości decyzję Burmistrza z 8 grudnia 2014 r. określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2009 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, co jednocześnie spowodowało powstanie nadpłaty podatkowej. Okoliczność złożenia przez spółkę wniosku o zwrot nadpłaty w dniu 14 kwietnia 2021 r., czyli już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie ma jednak znaczenia dla oceny prawa do złożenia tego wniosku w sytuacji, gdy art. 79 § 2 o.p., w brzmieniu przywołanym przez Sąd pierwszej instancji, nie odnosił się do prawa do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty, a tylko do prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. To dwie różne instytucje prawne. Nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność składania wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Nadpłata wynikała bowiem z faktu uchylenia decyzji wymiarowej, na podstawie której doszło do zapłaty podatku. Tymczasem zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej jednoznacznie odnosi się do art. 79 § 2 o.p. w aktualnym brzmieniu (czyli obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.). W konsekwencji, skoro autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował prawidłowości wykładni i zastosowania art. 79 § 2 o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., uwzględnionym przez WSA w Lublinie, ww. zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść skutku. Tym samym nie ma też podstaw do oceny prawidłowości zastosowania w sprawie art. 79 § 2 o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., a nie po uwzględnieniu nowelizacji od 1 stycznia 2016 r. Mając to na względzie, stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 ust. 1 pkt 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964). sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Bogusław Woźniak[pic]