III FSK 75/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Paweł Borszowski, Protokolant asystent sędziego Marta Koźlik, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "E." sp. z o.o. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2022 r. sygn. akt I SA/Wr 1145/21 w sprawie ze skargi "E." sp. z o.o. z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Burmistrza B. z dnia 15 września 2021 r. nr PL.310.01.2021 w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "E." sp. z o.o. z siedzibą w B. na rzecz Burmistrza B. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 października 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 1145/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA) oddalił skargę "E." sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: Skarżąca) na interpretację indywidualną Burmistrza B. (dalej: Burmistrz) z dnia 15 września 2021 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Skargę kasacyjną wniosła Skarżąca. Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: u.p.o.l.) polegające na uznaniu budowli zamkniętych składowisk odpadów i zajmowanych przez te składowiska gruntów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a w efekcie uchylenie interpretacji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Burmistrz wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie WSA sięgnął do przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U .z 2021 r., poz. 779 ze zm.; dalej u.o.p.) celem ustalenia, czy w warunkach niniejszej sprawy zostało spełnione kryterium określone w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., tj. związania składowiska odpadów z prowadzeniem działalności gospodarczej, której przedmiotem w przypadku Skarżącej jest działalność związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką odpadami. Przepisy te określają bowiem zakres działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu procesów przetwarzania odpadów. W art. 123 ust. 1 u.o.p. zostały określone fazy korzystania ze składowiska odpadów. Według postanowień przywołanego przepisu okres przygotowania do budowy, budowy oraz prowadzenia składowiska odpadów obejmuje fazy: 1) przedeksploatacyjną - okres poprzedzający uzyskanie pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów; 2) eksploatacyjną - okres od dnia uzyskania pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów do dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów; 3) poeksploatacyjną - okres 30 lat liczony od dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów. Zgodnie z ust. 2 art. 123 dzień zakończenia rekultywacji składowiska odpadów jest równocześnie dniem zamknięcia tego składowiska. Art. 124 ust. 3 u.o.p. stanowi, że prowadzenie składowiska odpadów obejmuje wszystkie działania podejmowane w fazie eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej dotyczące funkcjonowania składowiska odpadów, w tym monitoring składowiska odpadów. Składowisko odpadów prowadzi zarządzający składowiskiem odpadów. Z kolei stosownie do postanowień ust. 4 tego artykułu, zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany prowadzić monitoring składowiska odpadów w fazie przedeksploatacyjnej, eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej. Z przytoczonych przepisów dość jasno wynika, że prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu składowiska odpadów obejmuje fazę poeksploatacyjną w ramach, której jest m.in. prowadzony monitoring składowiska. Opłata za monitoring jest uiszczana w cenie za przyjęcie odpadów do składowania, o czym stanowi art. 137 ust. 1 u.o.p., zgodnie z którym cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisku odpadów uwzględnia w szczególności koszty budowy, prowadzenia, w tym zamknięcia i rekultywacji, oraz nadzoru, w tym monitoringu składowiska odpadów. Zatem działalność gospodarcza prowadzona w fazie poeksploatacyjnej jest działalnością odpłatną. Skoro zaś faza poeksploatacyjna jest elementem odpłatnej działalności gospodarczej, to nie sposób przyjąć, że nieruchomość, na której znajduje się składowisko nie jest związana z działalnością gospodarczą. Na bazie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych został wypracowany pogląd, dość jednolicie prezentowany w orzecznictwie. że grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. W judykaturze przyjmuje się, że "związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej" w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie (gruntu) na prowadzenie działalności gospodarczej", którym ustawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) i c) u.p.o.l. Związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem ustawowych włączeń, nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela. Reasumując, stwierdzić należy, że w świetle przepisów ustawy o odpadach zamknięcie składowiska odpadów nie oznacza utraty związku nieruchomości z działalnością gospodarczą. Prawidłowe jest więc stanowisko organu, które zaakceptował WSA, iż sporna nieruchomość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki związanej z działalnością gospodarczą, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. i tym samym zarzuty kasacyjne są niezasadne. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy. sędzia P. Borszowski sędzia S. Presnarowicz sędzia J. Sokołowska