III FSK 744/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 620/24 w sprawie ze skargi S. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 5 sierpnia 2024 r. nr 0601-ICK.4031.3.2024.5 w przedmiocie kary porządkowej postanawia zwrócić skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w celu usunięcia dostrzeżonych braków skargi kasacyjnej.

W wyniku wstępnego badania skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 5 lutego 2025 r. o sygn. akt I SA/Lu 620/24, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie spełnia ona wszystkich wymagań formalnych. Zgodnie z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony. W myśl art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Z kolei art. 48 § 3 p.p.s.a. stanowi, że zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Jednocześnie prawodawca od 1 stycznia 2010 r. w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 499 ze zm.), wprowadził przepis, zgodnie z którym "radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu". W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna organu sporządzona została przez radcę prawnego. Nadesłany do Sądu przez pełnomocnika organu poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa nie zawierał jednak miejscowości poświadczenia odpisu (karta 90 akt sądowych). Wobec tego koniecznym stało się zwrócenie skargi kasacyjnej do Sądu pierwszej instancji w celu wdrożenia procedury służącej usunięciu dostrzeżonego braku w zakresie prawidłowego uwierzytelnienia odpisu pełnomocnictwa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. postanowił o zwróceniu skargi kasacyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w celu usunięcia dostrzeżonego braku w zakresie prawidłowego uwierzytelnienia odpisu pełnomocnictwa.