III FSK 735/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Lu 168/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 29 grudnia 2023 r., znak: SKO.41/4874/P/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

III FSK 735/24 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: sąd I instancji, WSA) postanowieniem z 21 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 168/24 odrzucił skargę A. M. (dalej: Skarżący, Strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: Organ, SKO) z dnia 29 grudnia 2023 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 rok. Skargę na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik Skarżącego, na zasadzie art. 173, art. 176 § 1 pkt 1 oraz art. 177 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a., art. 7 k.p.a. co przejawiało się w bezzasadnym odrzuceniu skargi oraz: a) uznaniu, że zatytułowanie pisma jako skarga pozbawia go charakteru odwołania, mimo iż z treści pisma procesowego jasno wynikało, że ma ono charakter odwołania, a charakter procesowy pisma należy odczytywać zgodnie z jego treścią, a nie tytułem b) nieprzekazaniu pisma właściwemu do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, w sytuacji gdy treść pisma jasno wskazywała, że jest ono właściwym organem do jego rozpatrzenia i tym samym niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy SKO w Lublinie celem rozpoznania odwołania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm prawem przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Na wstępie należy zauważyć, iż sąd I instancji odrzucił złożoną przez stronę Skarżącą skargę, gdyż w jego ocenie została ona wniesiona bez wyczerpania przysługujących jej środków zaskarżenia. Z kolei tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego regulują wyłącznie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym, tymczasem Skarżący w skardze kasacyjnej, oprócz przepisów powołanego wyżej aktu, przytoczył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które w tym przypadku nie znajdują jednak zastosowania. Stąd też zarzut naruszenia przez WSA art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, należało uznać za chybiony. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje uzasadnienia dla dalszych, przywołanych w treści skargi kasacyjnej zarzutów. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienia skargi jest niedopuszczalne. Z kolei dyspozycja art. 52 § 1 p.p.s.a. uzależnia skutecznie wniesienie skargi od wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia. Jak wynika z akt sprawy, pismo zatytułowane "skarga" zostało wniesione na decyzję SKO z dnia 29 grudnia 2023 r., działającego w sprawie jako organ I instancji. Pismo to zostało wniesione za pośrednictwem wskazanego Organu do WSA, będącego jednocześnie jego adresatem. Zgodnie z tak sformułowanym wnioskiem Strony, pismo zostało przekazane celem rozpoznania do WSA. Sąd I instancji uznał przedłożone pismo jako skargę i rozpoznał ją stosownie do stanu sprawy, tj. z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, odrzucił je jako niedopuszczalne. W treści złożonej skargi kasator wywodzi, że sąd I instancji, powinien był zwrócić pismo, kierując się jego treścią, odpowiadającą formie odwołania. Jak zaznaczył Skarżący, pismo zatytułowane "skarga do WSA w Lublinie" została wniesiona z zachowaniem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, zawiera zarzuty przeciwko zaskarżanej decyzji, wniosek o jej zmianę i wydanie zgodnego ze stanowiskiem Strony rozstrzygnięcia. W konsekwencji, pomimo nieprawidłowej nazwy pisma, spełnia ono wszelkie kryteria pozwalające uznać go za odwołanie, co wyklucza jego rozpoznanie przez WSA. Ponadto Strona przywołała stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w postanowieniu z 30 lipca 2021 r., sygn. akt III OZ 531/21, jako poparcie przytoczonej argumentacji. Jak wynika z przywołanego orzeczenia, charakter środka zaskarżenia winien zostać ustalony na podstawie treści pisma, a nie jego oznaczenia a samo niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywołać dla Strony ujemnych skutków. Należy wskazać, że brak jest podstaw prawnych, aby przy stanowczo, w sposób poprawny, sformułowanym żądaniu, uznać, iż intencją Skarżącego, było zainicjowanie dalszego postępowania na drodze administracyjnej, bez poddania kwestionowanej decyzji kontroli sądowej. Intencja strony została wyrażona nie tylko w tytule pisma, ale również zaadresowaniu skargi do Sądu właściwego, pismo wniesione zostało w trybie przewidzianym w p.p.s.a. jak również przy spełnieniu wymagań formalnych, zawartych w treści art. 57 § 1 i 2 w zw. z art. 46 § 1 p.p.s.a. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, z uwagi na brak podstawy prawnej, nie ma możliwości przekazania wniesionego do niego pisma organowi odwoławczemu w celu nadania mu biegu w postępowaniu administracyjnym. Należy zwrócić uwagę, że w przepisach p.p.s.a., nie ma przepisu odpowiadającego art. 65 k.p.a., w myśl którego jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Skarżący został w sposób prawidłowy pouczony przez Organ co do terminu i sposobu wniesienia odwołania od zapadłej decyzji. W pouczeniu precyzyjnie wskazano organ właściwy do rozpatrzenia odwołania, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (k. 80, akt administracyjnych). W konsekwencji wniesienie skargi na decyzję bez wyczerpania przysługujących stronom w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a), obligowało WSA do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA prawidłowo wskazał przyczyny, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, wskazał jakimi powodami się kierował, przytoczył podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz odniósł się do okoliczności niniejszej sprawy. Nie ma natomiast podstaw, aby uchylić zaskarżone postanowienie tylko z tego powodu, że Skarżący jest niezadowolony z jego treści. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.