III FSK 665/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1699/21 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 września 2021 r. nr SKO.Pod./4140/740/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 września 2021 r. nr SKO.Pod./4140/740/2021, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 1210 (słownie: tysiąc dwieście dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z 12 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1699/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: organ, SKO, Kolegium) z 30 września 2021 r., w przedmiocie odmowy określenia wysokości oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2021 r., Burmistrz Miasta C. odmówił skarżącej określenia wysokości oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. Spółka złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie art. 77 § 1 pkt 1 oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej: "Ordynacja podatkowa", "O.p.") poprzez brak określenia i zwrotu oprocentowania od nadpłaty za okres od dnia powstania nadpłaty, tj. wpłaty podatku w dniu 20 października 2015 r. do dnia zwrotu nadpłaty i zaliczenia jej części na poczet bieżącego zobowiązania podatkowego. Decyzją z 30 września 2021 r., SKO na podstawie art. 207 w związku z art. 77 § 1 i art. 78 § 3 pkt 1 i 2 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na ww. decyzję organu, skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie; - art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co powoduje, że decyzja nie poddaje się kontroli instancyjnej; - art. 77 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez odmowę naliczenia oprocentowania od nadpłaty za okres od dnia powstania nadpłaty do dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań i zaliczenia części nadpłaty na poczet bieżącego zobowiązania podatkowego, w sytuacji, w której nie można przyjąć, iż do powstania przesłanki uchylenia decyzji określającej wydanej w I instancji nie przyczynił się organ podatkowy; - art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że organ podatkowy nie może przyczynić się do uchylenia decyzji w sytuacji, w której przesłanką uchylenia jest przedawnienie, podczas gdy organ może przyczynić się do przesłanki uchylenia decyzji w sytuacji stwierdzenia przedawnienia, bowiem decyzja może być obarczona również innymi wadami, które i tak skutkowałyby uchyleniem i umorzeniem postępowania, nawet w sytuacji, gdyby organ wydał i doręczył decyzję przed przedawnieniem i te okoliczności powinny podlegać badaniu w postępowaniu w przedmiocie oprocentowania nadpłaty. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż organ nie wyjaśnił, dlaczego przedawnienie nie nastąpiło z przyczyn leżących poza organem. Organ I instancji powstrzymywał się z wydaniem decyzji ponad miesiąc przed przedawnieniem. Ponadto wskazano, że wpłata dokonana na podstawie decyzji, która została wyeliminowana, jest nadpłatą i podlega zwrotowi łącznie z oprocentowaniem, poczynając od dnia dokonania wpłaty, podczas gdy przez wiele tygodni organ I instancji działał opieszale. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd I instancji wyrokiem z 12 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Kr1699/21 oddalił skargę skarżącej, uznając, że przedawnienie zobowiązania podatkowego, będące podstawą uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy, należy uznać za przesłankę obiektywną, którą organy podatkowe musiały uwzględnić z mocy prawa. Przy czym okoliczność ta nie wymaga żadnego dalszego badania i przeprowadzania jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie "przyczynienia się". W niniejszej sprawie również przesłanka zwrotu nadpłaty powstała, gdy organ odwoławczy wydał decyzję uchylającą decyzję organu pierwszej instancji określającą wysokość zobowiązania podatkowego i organ nie przyczynił się do uchylenia decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości, gdyż przedawnienie tego zobowiązania podatkowego nie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie organu. Również wbrew argumentacji strony skarżącej okoliczność nie przyczynienia się organu podatkowego została prawidłowo zbadana i oceniona. W szczególności istotne było, że podatnik mimo wezwań organu nie składał stosownych wyjaśnień, na co wskazują kary porządkowe i dopiero złożone w dniu 8 września 2014 r. informacje (które były od początku w posiadaniu spółki) dotyczące procentowego udziału Gminy C. w obiektach położonych na terenie kilku gmin pozwoliły na zakończenie postępowania i w konsekwencji wydania w dniu 22 stycznia 2015 r. decyzji określającej wymiar podatku za rok 2010. Wada powodująca uchylenie musi tkwić w decyzji uchylonej, zaś organem odpowiedzialnym za wadę musi być organ, który tę decyzję wydał. Z tych powodów za taką przesłankę nie można uznać zaistniałego później przedawnienia, tym bardziej jeśli nastąpiło ono po wydaniu decyzji uchylanej. Uchylona przez Kolegium w dniu 1 marca 2021 r. decyzja organu I instancji z dnia 22 stycznia 2015 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r. została wydana przed upływem terminu przedawnienia, również decyzja Kolegium z dnia 8 grudnia 2015 r. została wydana przed 31 grudnia 2015 r. Zatem decyzja wymiarowa organu podatkowego wydana w dniu 22 stycznia 2015 r. nie była wadliwa w tym znaczeniu, iż błędnie nałożono zobowiązanie, tj. w wysokości wyższej niż wynikające z prawa podatkowego, lecz została wydana w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w toku postępowania podatkowego za rok 2010. Decyzja organu odwoławczego jak i wyroki sądów w żaden sposób nie stwierdziły, że organ wydający decyzję wymiarową dopuścił się błędów stanowiących przyczynę uchylenia przez Kolegium w dniu 1 marca 2021 r. decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2010 r., a jedynie ta przyczyna naruszenia, czy to przepisów prawa procesowego czy materialnego przez organ pierwszej przesądza o tym, że to on przyczynił się do uchylenia decyzji. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniósł w imieniu skarżącej jej pełnomocnik, na podstawie art. 173 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r., poz. 329 z późn. zm. - oznaczanej dalej, jako "p.p.s.a."), zarzucając że zaskarżony wyrok został wydany z mającymi istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a mianowicie: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej również "uCOVID") w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w sytuacji gdy skarżąca nie wyraziła na to zgody i wnosił o rozpoznanie sprawy na rozprawie; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w kwestii przyczynienia się organu podatkowego do skutkującego powstaniem nadpłaty uchylenia decyzji określającej (pierwszoinstancyjnej), co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż - z jednej strony - uniemożliwia w tym zakresie sformułowanie merytorycznych zarzutów kasacyjnych wobec zaskarżonego wyroku, z drugiej zaś - wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie zastosowanej normy prawnej; 3. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: "Ordynacja podatkowa", "O.p.") oraz w związku z art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia ze względu na to, że wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (i Sądu) nie wykazano, iż do powstania przesłanki uchylenia decyzji określającej wydanej w I i II instancji nie przyczynił się organ podatkowy oraz, że badając przyczynienie się organu podatkowego do powstania nadpłaty nie dokonano oceny przyczynienia się do "powstania przesłanki" uchylenia decyzji, poprzestając tylko na ocenie samej przesłanki tego uchylenia, co miało wpływ na wynik sprawy; 4. art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), przez jego błędną wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu, że organ podatkowy nie może przyczynić się do uchylenia decyzji w sytuacji, w której przesłanką uchylenia jest przedawnienie, podczas gdy Organ może przyczynić się do przesłanki uchylenia decyzji w sytuacji stwierdzenia przedawnienia, bowiem decyzja może być obarczona również innymi wadami, które i tak skutkowałyby uchyleniem i umorzeniem postępowania, nawet w sytuacji, gdyby Organ wydał i doręczył decyzję przed przedawnieniem i te okoliczności powinny podlegać badaniu w postępowaniu w przedmiocie oprocentowania nadpłaty; 5. art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.), przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ podatkowy przyczynił się do przesłanki uchylenia decyzji i w konsekwencji tego Skarżącej przysługiwało oprocentowanie od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną na powyższą skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej i stosownie do art. 193 zdanie drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przedstawienie w odniesieniu do tych zarzutów motywów rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie skarga kasacyjna okazała się zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż nie stanowi podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 15 zzs ustawy COVID-19 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez bezzasadne skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne a przez to odebranie prawa do czynnego udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Przy ocenie zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji ww. przepisów prawa należy uwzględnić, że przyjęta w tych przepisach zasada jawności posiedzeń sądowych i rozpoznawania spraw na rozprawie doznaje ograniczeń, gdy przewiduje to przepis szczególny. Takim przepisem szczególnym był art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy COVID-19, zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przy wykładni oraz ocenie zastosowania tej regulacji należy mieć na uwadze, że celem jej stosowania była ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (por. wyroki NSA z 19 sierpnia 2021 r., I FSK 203/21 i z 26 stycznia 2022 r., I GSK 1191/21). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 45 ust. 1 Konstytucji RP który stanowi, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Przewidziane w art. 15zzs⁴ ustawy COVID-19 ograniczenie prawa do jawnego rozpoznania sprawy jest dopuszczalne ze względu na art. 45 Konstytucji RP, gdyż odnosi się do sytuacji wyjątkowej - stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, a więc służy tym samym ochronie zdrowia publicznego, porządku publicznego, wolności i praw jednostek, a także realizacji zadań władzy publicznej, wynikających z art. 68 ust. 4 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych, równoważąc wartości indywidualne i publiczne w stanach wyjątkowych. Przewidziana w art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy COVID-19 możliwość rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym i konstytucyjna zasada rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki dawała zatem podstawy do wydania przez Przewodniczącego Wydziału zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Natomiast na uwzględnienie zasługiwał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p. oraz w związku z art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy. Trafnie w skardze kasacyjnej poniesiono, iż przebieg postępowania podatkowego i zebrany w sprawie materiał dowodowy powinien pozwolić na jednoznaczne stwierdzenie, że w kontrolowanej sprawie organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). A także, że sposób wyczerpujący został zebrany i rozpatrzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Uchybienie to było konsekwencją przyjęcia błędnej wykładni art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. W myśl art. 78 § 3 O.p., oprocentowanie przysługuje: w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d O.p., z zastrzeżeniem pkt 2, oraz w przypadku, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 3 - od dnia powstania nadpłaty (pkt 1); w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 lit. a-d - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji, jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie (pkt 2). Sąd I Instancji uznał, iż przesłanki o których mowa w art. 78 § 3 pkt 1 i pkt 2 O.p. nie mają żadnego związku z przewlekłością postępowania podatkowego, gdyż są związane wyłącznie z wadami decyzji podatkowej, z której wynikała nadpłata, a nie z czasem trwania postępowania w tym przedmiocie. Ustawowe sformułowanie "nie przyczynił się" ustawodawca odnosi z jednej strony do organu podatkowego, z drugiej zaś strony do powstania przesłanki uchylenia decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w konkretnym przypadku nie można poprzestać wyłącznie na stwierdzeniu, że w sprawie doszło do przedawnienia, które jest instytucją prawa podatkowego mającą zastosowanie jako określenie konsekwencji upływu określonego czasu. Nie sposób bowiem poprzestać wyłącznie na stwierdzeniu zaistnienia tej instytucji, która jest w tym przypadku przyczyną uchylenia decyzji od oceny całokształtu okoliczności niniejszej sprawy, a zatem prowadzonego postępowania podatkowego przez organy, w tym szczególnie organ podatkowy I instancji. Zaprezentowany sposób rozumienia przesłanki, do zaistnienia której uzależnione jest przyjęcie początkowego momentu, od którego przysługuje oprocentowanie nadpłaty przyjęto w wyroku NSA z 24 listopada 2023r., sygn. akt III FSK 928/22. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawioną tam argumentację i przyjmuje za własną. W wyroku tym słusznie zatem stwierdzono, iż w ramach tej regulacji normodawca odwołuje się "(...) do przyczynienia się do "powstania przesłanki" uchylenia decyzji, a nie samego uchylenia. Nie chodzi więc o to, co było podstawą samego uchylenia decyzji, np. przedawnienie, lecz o to, co doprowadziło do zaistnienia takiej podstawy". Przedawnienie zobowiązania podatkowego, skutkujące uchyleniem, a następnie umorzeniem postępowania, nie jest zatem wystarczające dla stwierdzenia, że organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki uchylenia decyzji. Działania organów podatkowych prowadzące do przedawnienia zobowiązania podatkowego muszą być przedmiotem oceny z punktu widzenia przyczynienia się do uchylenia decyzji (...)". "Przyczynienie się" należy rozumieć jako każde działanie lub zaniechanie, które wpływa na wynik postępowania podatkowego. Nie muszą to być błędy popełnione przez organ podatkowy, które doprowadziły do uchylenia decyzji, czyli nie muszą one tkwić w decyzji, bądź też wynikać z uchybień w zakresie prowadzonego postępowania podatkowego. Przesłanka uchylenia danej decyzji czy jej charakter, nie mogą być podstawą do arbitralnego przesądzenia o braku przyczynienia się organu podatkowego do jej powstania. W zakresie oprocentowania nadpłaty przepis art. 78 § 3 pkt 2 O.p. odwoływał się do przyczynienia się do "powstania przesłanki" uchylenia decyzji, a nie samego uchylenia(...)". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie zatem sformułowano zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego z art. 78 § 3 O.p., a w konsekwencji również zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. oraz art. 187 § 1 tej ustawy. Wykładnia art. 78 § 3 O.p. miała decydujące znaczenie dla oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż trafny jest również zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Organ nie dokonał ustaleń dotyczących przyczynienia się do powstania przesłanki uchylenia decyzji, uznając za wystarczające powołanie się na przedawnienie zobowiązania jako okoliczność obiektywną, niezależną od organu. W uzasadnieniu decyzji wskazano ogólnikowo, iż to brak właściwego współdziałania skarżącego w okresie od kwietnia 2010 r. (wezwanie do złożenia wyjaśnień przez stronę) do września 2014 r. (moment przedstawienia dodatkowych informacji przez stronę) było przyczyną wydania decyzji dopiero w grudniu 2015 r. Wskazano w szczególności na okoliczność wymierzenia kary porządkowej w październiku 2010 r. Ocenę tą podzielił również WSA w Krakowie uznając, iż okoliczność nieprzyczynienia się do powstania przesłanki, o której mowa w art. 78 § 3 O.p. została prawidłowo zbadana i oceniona. Sąd I instancji powinien zwrócić uwagę na brak dokonania przez organ podatkowy ustaleń dotyczących przyczynienia się do powstania przesłanki uchylenia decyzji w szczególności, że między wymierzeniem kary porządkowej a wydaniem decyzji upłynęło kilka lat. W dodatku w uzasadnieniu stanowiska organu wskazuje się, iż zebranie i udostepnienie materiału dowodowego nie było czynnością skomplikowaną oraz nie wymagało dodatkowych nakładów pracy. Naczelny Sąd Administracyjny ponownie zauważa, iż zasadnicze z punktu widzenia rozpatrywanej przesłanki staje się nie tylko wskazanie na instytucję przedawnienia, ale jednocześnie przyczynę powstania przesłanki uchylenia decyzji, a zatem przyczynienie się do powstania przesłanki uchylenia decyzji, a nie samego uchylenia, co wymaga dokonania przez organ podatkowy ustaleń dotyczących przyczynienia się. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę kasacyjną za zasadną uchylił zaskarżony wyrok i uchylił zaskarżoną decyzję SKO w Krakowie. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ podatkowy uwzględni ocenę prawną przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i art. 209 p.p.s.a. SNSA Wojciech Stachurski SNSA Dominik Gajewski SNSA Paweł Borszowski