III FSK 65/23

III FSK 65/23 POSTANOWIENIE Dnia, 7 kwietnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku I.I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej I.I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2987/21 w sprawie ze skargi I.I. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 września 2021 r., nr 1401-IEW2.4123.12.2021.7.KZ w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonym wyrokiem z 14 września 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2987/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I.I., dalej "Skarżąca", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 30 września 2021 r. wydaną w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego. W uzasadnieniu podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje, że zajdzie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody dla Skarżącej. Wskazała, że zaskarżona decyzja opiewa na wysoką kwotę, tj. 61.049,50 zł, którą nie dysponuje i nie jest jej w stanie nawet w części uiścić. Ponadto nie dysponuje ona składnikami majątku, które mogłaby spieniężyć zaś wszczęcie egzekucji w takiej wysokości uniemożliwi jej pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z codziennym funkcjonowaniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zwrócić należy uwagę, że postanowieniem z 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2987/21, WSA w Warszawie w postępowaniu poprzedzającym wydanie wyroku w niniejszej sprawie, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, sformułowane w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", nie zostały przez Skarżącą uprawdopodobnione. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że Skarżąca wprawdzie przytoczyła ustawową przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody), wskazała w czym upatruje jej ziszczenia się (uniemożliwienie pokrywania bieżących, niezbędnych wydatków związanych z codziennym funkcjonowaniem), powołała się na okoliczności uniemożliwiające zapłatę zobowiązania (ogromna kwota należności, brak środków na jej uiszczenie nawet w części, brak majątku nadającego się do spieniężenia), jednak nie przedłożyła żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby powyższe okoliczności i tym samym wskazywałaby na prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody w efekcie wykonania kwestionowanej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zasadzie stanowi powielenie wniosku zawartego w skardze do Sądu pierwszej instancji. Ponadto do wniosku dalej nie zostały załączone żadne dokumenty obrazujące sytuację materialną Skarżącej. Powyższe powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia na etapie postępowania kasacyjnego od oceny wyrażonej wcześniej przez Sąd pierwszej instancji, zważywszy na równie ogólnikową treść obecnie rozpoznawanego wniosku oraz brak jakiegokolwiek udokumentowania okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, zwłaszcza w zakresie pozwalającym na zweryfikowanie jej aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W konsekwencji nie sposób przyjąć, aby Skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie może uszczuplić jej majątek na tyle, iż posiadane środki finansowe nie pozwolą jej na uregulowanie nałożonego na nią obowiązku bez szkody dla swojego utrzymania. Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza to automatycznie, że zapłata należności, także w trybie egzekucyjnym, będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest więc to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd nie ma też obowiązku ustalać, czy kwota wynikająca z decyzji jest wartością, której utrata stanowi znaczną szkodę, a także jej wyegzekwowanie prowadzić mogłoby do pogorszenia sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie wniosku Skarżącej nie spełnia wymogów pozwalających na przyznanie jej ochrony tymczasowej. Obowiązkiem Skarżącej było bowiem przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Także w orzecznictwie podnosi się, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13). Mając zatem na względzie, że w złożonym wniosku nie uprawdopodobniono okoliczności, które prowadziłyby do spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wniosek Skarżącej oddalił na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a.