III FSK 637/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 1419/20 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 20 sierpnia 2020 r. nr 2401-IEW3-.4125.2.2020.17 UNP: 2401-20-156023 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia: oddalić wniosek.

Sygnatura akt III FSK 637/22 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29.09.2021 r. oddalił skargę M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, nie uzasadniając go w żaden sposób. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia 11.06.2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postępowaniu poprzedzającym wydanie wyroku, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Sąd uznał, że przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej, sformułowane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) nie zostały przez skarżącego uprawdopodobnione, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Niewystarczającym jest bowiem samo sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wobec braku twierdzeń dotyczących zasadności tegoż wstrzymania. Sąd wskazał przy tym, że postanowieniem z dnia 16.12.2020 r. starszy referendarz sądowy w sprawie o sygn. akt I SPP/Gl 374/20 odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Również w ramach tego postępowania skarżący ograniczył się do twierdzeń zawartych w formularzu PPF, oświadczenia z dnia 8.12.2020 r. oraz kopii formularza PIT-11 za 2019 rok, który został dołączony do sprzeciwu, nie przedstawiając szczegółowej dokumentacji źródłowej, która pozwoliłaby na ocenę jego sytuacji finansowej. Ponadto przesłanek do przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 P.p.s.a., nie można utożsamiać z przesłankami, na podstawie, których sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Dlatego też, postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy, a postępowanie w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czy postanowienia, to dwa odrębne postępowania, w których sąd rozstrzyga na podstawie innych przesłanek. Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi powielenie wniosku zawartego w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego i również nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia na etapie postępowania kasacyjnego od oceny wyrażonej wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważywszy na równie ogólnikową treść obecnie rozpoznawanego wniosku. W aktualnym wniosku nie udzielono Sądowi żadnych informacji ani też nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych o sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Innymi słowy uznać należy, że możliwości płatnicze skarżącego nie są Sądowi znane. W judykaturze dominuje stanowisko - akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu - kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10.05.2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; z dnia 9.09.2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; z dnia 28.09.2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26.11.2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.11.2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; z dnia 18.05.2004 r, sygn. akt FZ 65/04). Z tego względu, że w niniejszej sprawie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie przedstawiono danych pozwalających na stwierdzenie, że przymusowa zapłata zobowiązania przekracza zdolności płatnicze skarżącego w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, wniosek nie może zostać uwzględniony - pomijając już okoliczność, że spełnienie zobowiązania pieniężnego z natury rzeczy ma charakter odwracalny, toteż wystąpienie w takim wypadku trudnych do odwrócenia skutków występować może zupełnie wyjątkowo. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji