III FSK 581/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant asystentka sędziego Karolina Koczywąs, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2108/24 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 lipca 2024 r., nr 1401-IEE3.7192.155.2024.2.JO w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego W. z dnia 13 maja 2024 r., nr 1449-SEE-1.711.057651-1.2024.3.LEM, 3) uchyla postanowienie Burmistrza G. z dnia 15 listopada 2022 r., nr FN.3161.1.16.2022, 4) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz O. S.A. z siedzibą w W. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

|III FSK 581/25 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2108/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 lipca 2024 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uchylił zaskarżone postanowienie raz poprzedzające je postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego W. z dnia 13 maja 2024 r., nr 1449-SEE-1.711.057651-1.2024.3.LEM oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu podkreślił, że w przedmiotowej sprawie tut. sąd wydał już wyrok z 8 czerwca 2022 r., sygn. III SA/Wa 2626/21, co skutkowało tym, że zarówno organy egzekucyjne rozstrzygające sprawę po wydaniu tego wyroku, jak i sąd rozpoznający niniejszą skargę są związane ustaleniami poczynionymi w powyższym wyroku z 2022 r. Podkreślił, że kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego sprowadza się przede wszystkim do oceny zastosowania się przez organy do zaleceń i wytycznych tut. sądu, przedstawionych w wymienionym wyżej wyroku z 2022 r., a także rozpoznania w tym kontekście zarzutów przedstawionych przez Spółkę dotyczących postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że na obecnym etapie sporna była jedna kwestia tj. czy doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego przed doręczeniem Spółce postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości za 2010 r. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie egzekucja administracyjna względem skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 listopada 2015 r. była wszczęta 23 listopada 2015 r., a więc z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności – B. S.A. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, ale już postępowanie egzekucyjne wszczęto 18 listopada 2015 r., czyli w dniu doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym. Z kolei postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności doręczono skarżącej dopiero 19 listopada 2015 r. Mając na uwadze powyższe, WSA w Warszawie wyraził zdanie, że niedopuszczalne jest wszczynanie postępowania egzekucyjnego przed doręczeniem stronie decyzji wymiarowej lub postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem sądu pierwszej instancji, zaistniały stan faktyczny wskazał, że w sprawie zaistniały nie tyle wady egzekucji, bowiem sama egzekucja z tytułu należności objętej decyzją wymiarową była dokonana po doręczeniu skarżącej postanowienia o nadaniu tej decyzji stosownego rygoru, ale samo postępowanie egzekucyjne, w ramach którego prowadzono tę egzekucję - było wszczęte, gdy zobowiązanie, którego dotyczyło nie było wymagalne. Tak więc w ocenie sądu pierwszej instancji, możliwa była sytuacja, gdy ma się do czynienia z zastosowaniem konkretnego środka egzekucji, który spełnia wymogi formalne, ale zastosowanego w ramach postępowania, którego wszczęcie było obarczone wadą. Dodał, że co prawda zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. zwanej dalej: "u.p.e.a."), organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, to jednak rozstrzygając w przedmiocie zasadności zarzutów podniesionych przez zobowiązanego względem postępowania egzekucyjnego, winien też zbadać kwestię dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Przyjęcie, że dopuszczalne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego, nawet jeśli mamy do czynienia z decyzją nieostateczną i zobowiązaniem niewymagalnym, skutkowałoby nadużyciem prawa wierzyciela i prowadziłoby do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy nie ma zobowiązania mogącego być objętego tym postępowaniem. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) złożył pełnomocnik organu, który zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 15, 16 w zw. z art. 126 w zw. z art. od 145 od 152 oraz art. od 156 do 159 w zw. z art. 7 i 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775) w zw. z art. 34 § 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r.) przez zajęcie odmiennego stanowiska niż w ostatecznym postanowieniu Burmistrza G. z 15.11.2022 r. nr FN.3161.1.16.2022 od którego przysługiwało zażalenie do samorządowego kolegium odwoławczego, z czego O. S.A. (dalej Spółka) nie skorzystała, w sytuacji gdy w przypadku braku wniesienia zażalenia na postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w administracyjnym toku instancyjnym Spółka zgodziła się z tym stanowiskiem, a zmiana tego stanowiska może nastąpić jedynie po wykazaniu, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w trybach nadzwyczajnych; A gdyby Sąd nie uznał powyższego stanowiska: 2. art. 134 § 1 w zw. z 135 w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z. art. 34 § 1 u.p.e.a. (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505) w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r., w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) przez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak uchylenia postanowienia Burmistrza G. z 15.11.2022 r. nr FN.3161.1.16.2022, w sytuacji gdy ww. rozstrzygnięcie wiąże Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., a w ramach postępowania odwoławczego rozstrzygnięcie te nie może być uzupełnione ani zmienione przez organ egzekucyjny, dlatego też Sąd kwestionując stanowisko przedstawione przez wierzyciela powinien w pierwszej kolejności uchylić postanowienie wierzycielskie, a w konsekwencji dopiero postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru, co też w sposób jednoznaczny zostało stwierdzone w wiążącym w sprawie wyroku z 8 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2626/21. Mając na uwadze powyższe zarzuty, pełnomocnik organu wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna organu jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 10.07.2024 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego W. z dnia 13.05.2024 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien uwzględnić rozważania w zakresie dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz relacji między egzekucją a postępowaniem egzekucyjnym i w tym kontekście winien rozważyć podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze kasacyjnej zasadnie zarzucono, że tym rozstrzygnięciem sąd pierwszej instancji naruszył art. 134 § 1 w zw. z 135 w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z. art. 34 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. Z tego ostatniego przepisu wynikało, że stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów jest wiążące dla organu egzekucyjnego rozpatrującego zarzuty. Wydaje się, że treść tego przepisu umknęła uwadze sądu pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji uchylając postanowienia obu instancji w zakresie zgłoszonych zarzutów, co skutkować miało ponownym rozpatrzeniem zarzutów przez organ egzekucyjny tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego, wydawał się nie brać pod uwagę tego, że organ ten stanie w obliczu sprzeczności pomiędzy stanowiskiem sądu, wiążącym go na zasadzie art. 153 p.p.s.a., a stanowiskiem wierzyciela - wiążącym go na zasadzie art. 34 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r.). Stanowisko sądu pierwszej instancji i stanowisko wyrażone przez wierzyciela były ze sobą nie do pogodzenia, co stawiało organ w obliczu sytuacji procesowej ustawowego związania dwoma przeciwnymi stanowiskami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji nie dostrzegając tego, lub też przechodząc nad tym do porządku dziennego, naruszył wskazane wyżej przepisy powołane w zarzucie oznaczonym w skardze kasacyjnej numerem 2. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji zajmując stanowisko co do meritum takie, jakie wynika z zaskarżonego wyroku, postąpił słusznie, jednakże nie powinien był poprzestać na uchyleniu postanowień DIAS oraz NUS, lecz powinien był uchylić również postanowienie wierzyciela, tak aby organ egzekucyjny ponownie rozpatrując zarzuty nie był nim związany w sposób stojący w sprzeczności z wytycznymi sądu. Podstawę prawną do takiego działania stwarzał art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Należy przypomnieć, że w myśl art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 ustawy egzekucyjnej, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest ściśle związany stanowiskiem, tj. sentencją postanowienia wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Ani organ egzekucyjny, ani organ nadzoru nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, LEX nr 160593; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 359/12, LEX nr 1327886 oraz sygn. akt II FSK 1262/12, LEX nr 1329408; z dnia 17 czerwca 2009r., sygn. akt II FSK 333/08, LEX nr 512828 i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05, LEX nr 289067). Artykuł 34 § 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. stanowił, że na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela zobowiązanemu przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 17 § 1 u.p.e.a., zażalenie powinno zostać wniesione do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. W niniejszej sprawie zażalenie takie wniesione nie było, zatem organ egzekucyjny i organ nadzoru były związane stanowiskiem wierzyciela. Nie oznacza to jednak, że był nim związany sąd. Sąd uznając stanowisko wierzyciela za sprzeczne z kierunkiem wynikającym z wydawanego wyroku, miał uprawnienie do tego, aby uchylić postanowienie wierzyciela, mimo że nie było ono wcześniej zaskarżone w drodze zażalenia. Burmistrz G. postanowieniem z 15.11.2022 r. nr FN.3161.1.16.2022 zajął stanowisko w przedmiocie zarzutów, uznając jako zasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona, jako niedopuszczalny zarzut z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz jako niezasadny zarzut z art. 33 § 1 pkt 1, 6, 8 i 10 u.p.e.a. Postanowienie nie zostało zaskarżone i stało się ostateczne 29.11.2022 r. W rezultacie, zarzut braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalny uznał także (ściśle związany stanowiskiem Wierzyciela), Naczelnik (...) Urzędu Skarbowego W. oraz Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, gdyż był tym stanowiskiem związany. Ani organ egzekucyjny, ani organ nadzoru nie byli uprawnieni do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska Wierzyciela. Spółka odstępując od wniesienia zażalenia na postanowienie Burmistrza G. z 15.11.2022 r. zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie odcięła jednak sądowi administracyjnemu drogi do oceny jego prawidłowości w ramach sądowej kontroli postanowienia w przedmiocie oddalenia zarzutów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia ta leży w granicach rozpoznawanej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego to, że mimo możliwości wniesienia zażalenia, zobowiązany nie miałby prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie wierzyciela, przemawia za przyjęciem, że ów zobowiązany nie jest pozbawiony ochrony sądowej, jednakże może być ona urzeczywistniona - tak jak w niniejszej sprawie - dopiero na etapie sądowej kontroli postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Przy takiej interpretacji wprowadzone z dniem 15 sierpnia 2015r. zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli m.in. postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej obrony jej praw. Możliwość uzyskania ochrony sądowej jest przeniesiona na późniejszy etap postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, mając wątpliwości co do poprawności rozstrzygnięcia w sprawie zarzutu dotyczącego podjęcia postępowania egzekucyjnego w zakresie niewymagalnego obowiązku (tj. w sytuacji niedoręczonego jeszcze postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności), powinien zbadać i ewentualnie uchylić w pierwszej kolejności postanowienie Burmistrza G., a następnie w konsekwencji związane z nim postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru. Uchylenie przez WSA jedynie postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszało art. 135 p.p.s.a., gdyż dopiero uchylenie postanowienia wierzyciela otwiera drogę do pełnego ponownego rozpoznania sprawy zgodnego ze wskazaniami sądu. Godzi się wskazać, że w rozpoznawanej sprawie raz już doszło do analogicznej sytuacji, kiedy to WSA w Warszawie na podstawie art. 179a p.p.s.a. naprawiając swój poprzedni błąd (polegający na nieuchyleniu postanowienia wierzyciela) wydał wyrok z 8 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2626/21, a wyrok ten był wiążący w przedmiotowej sprawie. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko wyrażone co do meritum przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Wyrok ten został uchylony z tego tylko powodu, że brak uchylenia postanowienia wierzyciela nie stwarzał pełnej możliwości ponownego rozpoznania sprawy w pełnej procedurze, przez właściwe organy. Dlatego też, uznając za zasadny zarzut oznaczony w skardze kasacyjnej numerem 2, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił nie tylko zaskarżony wyrok, lecz także na podstawie art. 188 P.p.s.a. rozpoznał skargę w ten sposób, że - z powodów takich samych jak wcześniej uczynił to WSA - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił (podobnie jak wcześniej WSA) postanowienia organów obu instancji, a ponadto na tej samej podstawie prawnej uchylił także postanowienie wierzyciela. Organ egzekucyjny ponownie zwróci się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów, przy czym wierzyciel będzie zobowiązany ponownie ustosunkować się do nich przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w opisanym przez sąd zakresie, tj. będzie zobowiązany do dokonania analizy w zakresie szczegółowych okoliczności związanych z doręczeniem postanowienia z 28 października 2015 r. stronie skarżącej, co w świetle okoliczności niniejszej sprawy ma kluczowe znaczenie dla ustalenia zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel ustosunkuje się do zarzutów przez pryzmat daty, w jakiej zobowiązanemu doręczono postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wydanie i doręczenie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma fundamentalne znaczenie dla dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które miało być wszczęte w celu wyegzekwowania zobowiązania objętego tą nieostateczną decyzja. Zarówno decyzje, jaki postanowienia są wiążące dopiero od momentu ich doręczenia. Wierzyciel zastosuje się do stanowiska, że niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego (postępowania egzekucyjnego - a nie samej tylko egzekucji!) przed doręczeniem stronie decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje wywody sądu pierwszej instancji w zakresie rozróżnienia postępowania egzekucyjnego i egzekucji oraz ich konsekwencje dla rozpoznawanej sprawy, a także podtrzymuje stanowisko sądu pierwszej instancji w pozostałym zakresie, z zastrzeżeniem tego, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne niejako "pogłębienie" wyroku uchylającego wydanego przez ten sąd, poprzez uchylenie także postanowienia wierzyciela. Wierzyciel ponownie zajmując stanowisko w sprawie zarzutów będzie związany zaprezentowanym wyżej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i pozostanie w duchu wskazań wynikających z wyroku WSA z 11 grudnia 2024 r., III SA/Wa 2108/24. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął w ten sposób, że zostały one zasądzone od organu na rzecz skarżącej w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. w pełnym zakresie stosownie do wyniku postępowania tak jak za pierwszą instancję, na podstawie art. 206 p.p.s.a. odstąpił zaś od zasądzenia kosztów postępowania za instancję kasacyjną, kierując się tym, że ostateczny wynik sprawy jest zgodny ze stanowiskiem skarżącej i - mimo uchylenia korzystnego dla Spółki wyroku WSA - korzystny dla niej rezultat procesowy w istocie uległ nawet pogłębieniu w stosunku do tego, co wynikało z zaskarżonego (i uchylonego) wyroku. Z tego powodu zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za drugą instancję od Spółki na rzecz organu Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne i po myśli art. 206 p.p.s.a. odstąpił od ich zasądzenia. s. Agnieszka Olesińska (spr.) s. Sławomir Presnarowicz s. Jolanta Sokołowska