III FSK 489/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Sędzia NSA Wojciech Stachurski, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 920/21 w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 11 maja 2021 r. nr 1201-IEE.711.1.39.2021.3.AG w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA) wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 920/21 oddalił skargę K. B. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: DIAS, organ) z dnia 11 maja 2021 r. nr 1201-IEE.711.1.392021.3AG w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), wniósł pełnomocnik skarżącego, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy art. 70 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że przepis ten został prawidłowo zastosowany i należność nie została przedawniona. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w szczególności brak uprzedniego doręczenia upomnienia oraz błąd co do osoby odpowiedzialnej; - art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 Kpa, przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że skarżący jest zobowiązany do zapłaty należności podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych jako płatnik za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2016 r. jako członek zarządu T. sp. z o. o.; - art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., powoływanej dalej jako u.p.e.a.), co skutkowało brakiem doręczenia upomnienia dotyczącego rzekomych zobowiązań finansowych, w sytuacji gdy upomnienie w przedmiotowej sprawie powinno zostać doręczone skarżącemu w sposób bezpośredni, tak aby mógł się z nimi w pełni zaznajomić w zrozumiały sposób Na podstawie art. 176 w zw. z art. 189 p.p.s.a, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania przez Naczelny Sąd Administracyjny, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie przedmiotowej skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Złożono również wniosek o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust.3 w zw. z ust.1 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r poz.1842 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena kontroli postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 11 maja 2021 r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Tarnowie z dnia 25 lutego 2021 r. stwierdzające niedopuszczalność zarzutu dotyczącego wymagalności należności pieniężnej, w tym odsetek za zwłokę oraz oddalające zarzuty dotyczące braku doręczenia upomnienia, wygaśnięcia obowiązku w całości lub w części oraz błędu co do osoby zobowiązanego. Na wstępie należy podnieść, że w skardze kasacyjnej skarżący powołał tożsame zarzuty wraz z argumentacją co w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutu wygaśnięcia zobowiązania na skutek przedawnienia (art. 70 § 1 O.p.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem jest nietrafny, zarówno do Spółki, jak i osoby na którą przeniesiono odpowiedzialność. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z argumentacją zaprezentowaną przez organy i zaakceptowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że z bezspornych ustaleń wynika, że nie upłynął termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2016 r., zarówno względem spółki T., jak również względem K. B. W konsekwencji zasadnie wierzyciel oddalił zarzut wygaśnięcia zobowiązania z uwagi na przedawnienie. Organ szczegółowo podał termin płatności podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe (styczeń 2016 r. na dzień 22 lutego 2016 r., luty 2016 r. na dzień 21 marca 2016 r., marzec 2016 r. na dzień 20 kwietnia 2016 r., kwiecień 2016 r. na dzień 20 maja 2016 r., maj 2016 r. na dzień 20 czerwca 2016 r, czerwiec 2016 r. na dzień 20 lipca 2016 r., lipiec 2016 r. na dzień 22 sierpnia 2016 r., sierpień 2016 r. na dzień 20 września 2016 r., wrzesień 2016 r. na dzień 20 października 2016 r., październik 2016 r. na dzień 21 listopada 2016 r., listopad 2016 r. na dzień 20 grudnia 2016 r., grudzień 2016 r. na dzień 20 stycznia 2017 r.). Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. (5 letni termin przedawnienia) bieg terminu przedawnienia rozpoczął się z dniem 31 grudnia 2016 r. i upływał z dniem 31 grudnia 2021 r. Natomiast odnośnie należności za grudzień 2016 r., bieg terminu przedawnienia rozpoczął się od dnia 31 grudnia 2017 r. i upływał z dniem 31 grudnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował stanowisko organu, zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, że ponieważ decyzja orzekająca o odpowiedzialności K. B. za zaległości podatkowe T. sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2016 r. została doręczona skarżącemu w dniu 7 listopada 2019 r., to 3 letni termin przedawnienia rozpoczął swój bieg z dniem 31 grudnia 2019 r. i upłynie z dniem 31 grudnia 2022 r. Mając powyższe na względzie zaaprobować należy stanowisko, że nie upłynął termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2016 r., zarówno względem spółki T. jak również względem K. B. Stąd zarzut przedawnienia sformułowany w skardze kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał również za nietrafny zarzut braku upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Należy podkreślić, iż w tej kwestii szczegółowo wypowiedziały się organy, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie poddał ten aspekt szczegółowej i prawidłowej kontroli. Należy przypomnieć, iż wierzyciel upomnieniem z dnia 23 października 2020 r. wezwał zobowiązanego do uregulowania należności w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia 2016 do grudnia 2016r. w ciągu 7 dni, licząc od dnia doręczenia upomnienia. Upomnienie zawierało pouczenie, że w razie nieuregulowania należności we wskazanym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Upomnienie doręczono zobowiązanemu w trybie art. 43 Kpa w dniu 27 października 2020r. Upomnienie sporządzono zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 lipca 2020r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych (Dz.U. z 2020r. poz. 1294 ze zm.). Stąd zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia należy uznać za bezzasadny. Mając powyższe na uwadze za nietrafny należy uznać również zarzut naruszenia art. 15 § 1 u.p.e.a.. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 140 Kpa. W toku postępowania organy administracji publicznej – w myśl art. 7 Kpa - stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w danej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy obu instancji przeprowadziły postępowania dowodowe mające na celu rozpatrzenie wszystkich podnoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Wskazuje na to materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy i uzasadnienie postanowień obu instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy orzekające w sprawie sprostały wyżej wymogom prawidłowego postępowania administracyjnego. Organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i na jego podstawie wyciągnęły uzasadnione wnioski. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się uchybień w zakresie dokonanej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu I instancji jako właściwe. Z tych też względów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. SNSA Dominik Gajewski SNSA Paweł Borszowski SNSA Wojciech Stachurski