III FSK 449/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Marek Kraus, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3419/17 w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 21 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz T.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 25 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3419/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 21 lipca 2017 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w punkcie pierwszym: uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-U. z dnia 2 czerwca 2017 r., a w punkcie drugim: zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, który zarzucił, że w aktach sprawy nie ma dowodu wskazującego na przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Ocenił, że błędne jest stanowisko organów obu instancji, które dowodziły iż znajdujące się w aktach egzekucyjnych sprawy pokwitowanie nr [...], potwierdzające pobranie kwoty 8.000 tysięcy od H. M. sp. z o.o., świadczy o przerwaniu biegu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane bez zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego rozstrzygnąć sprawę w sposób przyjęty w tych postanowieniach, co stanowiło naruszenie art. 7, 8 § 1, 77 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201) które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym na podstawie na podstawie art. 135 art. i 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zaskarżając ów wyrok w całości. Organ podatkowy, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów: a) postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 8 § 1, 77 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, na skutek wadliwego uznania przez Sąd, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane bez zgromadzenia materiału dowodowego, pozwalającego rozstrzygnąć sprawę w sposób przyjęty w tych postanowieniach; b) postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8 § 1, 77 i 107 § 3 kpa oraz art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2015 r., poz. 613 ze zm.) w związku z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, z uwagi na nieuwzględnienie przez Sąd zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego w postaci ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 grudnia 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – U.z dnia 10 października 2016 r., orzekającej o solidarnej ze Spółką oraz I. G. i R. B. odpowiedzialności podatkowej T. K., byłego członka zarządu H. M. Sp. z o.o. za zaległości podatkowe spółki także w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010 wraz z odsetkami za zwłokę oraz zawartych w niej ustaleń faktycznych odnośnie do egzekucji przeciwko spółce, na które w uchylonym postanowieniu z 21 lipca 2017 r. powołał się Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. Wskazując na powyższe organ podatkowy wniósł o: 1) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o jego uchylenie na podstawie art. 188 p.p.s.a i rozpoznanie skargi, 2. zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ podatkowy złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. K. wniósł o jej oddalenie, zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej organu na rozprawie. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Poprawnie uzasadnione jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w aktach sprawy nie ma jednoznacznego dowodu wskazującego na przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Znajdujące się w aktach egzekucyjnych sprawy pokwitowanie, potwierdzające pobranie kwoty 8.000 zł, nie świadczy – jeszcze – dostatecznie - o przerwaniu biegu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. Na pokwitowaniu tym widnieje adnotacja, że na poczet należności z tytułu PIT-4 za miesiące 02 i część 03/2011 r. pobrano kwotę 2530,70 zł, natomiast pozostała kwota pobrana była na odsetki za zwłokę – 858, 20 zł, koszty upomnienia 8,80 zł oraz koszty egzekucyjne – 4.602,30 zł. W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentów potwierdzających, że w stosunku do podmiotu prowadzona była egzekucja zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za określony okres podatkowy, to jest za rok 2010, oraz że w toku tej egzekucji powstały koszty egzekucyjne. W szczególności brak jest tytułu wykonawczego oraz dowodu dokonania czynności egzekucyjnych w toku postępowania egzekucyjnego. Jedyny w istocie dokument w aktach, na podstawie którego podjęto rozstrzygnięcia zawarte w postanowieniach organów obydwu instancji, to jest wymienione pokwitowanie, nie jest samodzielnie wystarczającym dowodem na okoliczność prowadzenia egzekucji zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010, gdyż w jego treści brak jest wyraźnych, niewątpliwych zapisów wskazujących na tę okoliczność. Z pokwitowania tego też nie wynika jednoznacznie, że doszło do zaliczenia kwoty 536,90 zł na koszty egzekucyjne związane egzekucją zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010. W tym stanie rzeczy należało uznać, że twierdzenie organów o zastosowaniu w stosunku do spółki środka egzekucyjnego, które przerwało bieg terminu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania podatkowego nie zostało poparte adekwatnymi dowodami. Twierdzenie to było gołosłowne w tym sensie, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji nie przedstawiono – w niezbędnym odesłaniu do akt sprawy - dowodów potwierdzających tę okoliczność. Przywoływane pokwitowanie jest – ogólnie rzecz biorąc – niejasne, trudno czytelne, niejednoznaczne, wymagające interpretacji, której dla potrzeb zastosowania prawa w postepowaniu prawnym można i należy dokonywać w relacji do konkretnych dowodów. Powołanie się strony skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30. 12. 2016 r., nr [...] jest w rozważanym kontekście niestarczającym argumentem kasacyjnym. Wyrokując, w dniu 25.05.2018 r., Sąd pierwszej instancji mógł nie znać przywoływanej decyzji z 30.12.2016 r. ani też (ewentualnego) wyniku wywołanej zaskarżeniem tej decyzji sprawy sądowej; jeżeli strona, która ma w tym interes prawny, nie zawnioskuje w ukonkretniony sposób, to jest prawnie skutecznie, o załączenie akt innej sprawy do akt sprawy rozpoznawanej - skład sędziowski nie zna decyzji i materiałów znajdujących się w innych sprawach; składy sędziowskie nie są też tożsamo powtarzalne, a to chociażby z powodu wielości spraw oraz losowego charakteru ich wyznaczania. W powyższym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji, słusznie nie rozstrzygając i nie "przesądzając" sprawy ad meritum, miał dostateczne podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego w celu dostatecznie pełnego, konkretnego i jednoznacznego jego uzasadnienia materiałami indywidualnej sprawy administracyjnej. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).