III FSK 4267/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. K. w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 503/20 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 31 stycznia 2020 r., nr 2401-IEW2.4123.35.2019 2401-20-022310 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 3 grudnia 2020 r., I SA/Gl 503/20, oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 31 stycznia 2020, nr 24011-IEW2.4123.35.2019 2401-20-022310, w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. W skardze kasacyjnej od tego wyroku Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga wskazania, że postanowieniem z 24 sierpnia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postępowaniu poprzedzającym wydanie wyroku, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał przy tym, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że w jego sytuacji zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków oraz nie przedłożył żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową. Obecnie rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zasadzie stanowi powielenie wniosku zawartego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniosek ten, podobnie jak poprzedni, nie został poparty żadnymi dokumentami źródłowymi, obrazującymi sytuację finansową i rodzinną Skarżącego. Skarżący przytoczył jedynie treść art. 61 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."). Wskazał przy tym, że egzekucja sparaliżuje jego możliwości zarobkowe, w tym korzystanie z debetów i kredytów, co może pozbawić go posiadanego majątku. Wskazał również, że organ podatkowy nie wyraził zgody na odroczenie zapłaty podatku. Na potwierdzenie powyższego dołączył kserokopię decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Bielsku-Białej z 14 grudnia 2020 r. odmawiającą udzielenia wnioskowanej ulgi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w takiej sytuacji nie ma możliwości stwierdzenia, że w stosunku do wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Na podstawie złożonego wniosku nie ma możliwości ustalenia, czy w stosunku do Skarżącego zachodzi podstawa do zastosowania ochrony tymczasowej. Nieprzedstawienie rzeczywistego obrazu konkretnych, nieodwracalnych skutków dla strony lub niebezpieczeństwa znacznej szkody, skutkuje zaś uznaniem, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przypomnieć przy tym należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Tego jednak Skarżący nie wykazał, ograniczając się tylko do ogólnych twierdzeń, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do ewentualnej egzekucji, na którą powołał się Skarżący, wskazać należy, że ewentualne wykonanie decyzji ze swej istoty musi być do pewnego stopnia uciążliwe i dolegliwe dla jej adresata, nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku prowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia – a tylko takie okoliczności na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowią przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Na marginesie można dodać, że w przypadku wyegzekwowania należności pieniężnej skutki tej czynności stanowią zwykłe następstwo zapłaty, natomiast ewentualne koszty egzekucyjne – następstwo odmowy dobrowolnej zapłaty zaległości, obydwa te skutki są jednak możliwe do odwrócenia przez zwrot wyegzekwowanych kwot. Mając zatem na uwadze, że w złożonym wniosku nie uprawdopodobniono okoliczności istotnych dla spełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stosowanie do art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.