III FSK 416/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 898/21 w sprawie ze skargi Gminy K. [...] na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi z dnia 13 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały rady miejskiej w sprawie opłaty targowej 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Gminy K. [...] na rzecz Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 898/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu skargi Rady Miejskiej w K. [...] uchylił uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi z 13 września 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej w K. [...] z 10 sierpnia 2021 r., nr [...] w sprawie wprowadzenia zasad ustalania i poboru, terminu płatności i wysokości stawek opłaty targowej. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 148 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy. Rada Miejska w K. [...] uchwałą z 10 sierpnia 2021 r., nr [...] zmieniła własną uchwałę z 23 grudnia 2015 r., nr [...] w sprawie wprowadzenia zasad ustalania i poboru, terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej na terenie K. oraz określenia jej inkasenta. W wyniku zmiany w załączniku do uchwały przewidziano odmienną wysokość stawki dziennej opłaty na targowisku "[...]" od sprzedaży produktów rolno-spożywczych pozyskanych z uprawy roślin lub chowu zwierząt prowadzonego przez sprzedającego. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi uchwałą z 13 września 2021 r., nr [...] stwierdziło nieważność wymienionej uchwały Rady Miejskiej w K. [...]. W uzasadnieniu wskazano między innymi, że Rada Miejska zróżnicowała stawkę opłaty targowej ze względu na podmiot. Takie zróżnicowanie stawek opłaty targowej stanowi przekroczenie granic upoważnienia ustawowego określonego w art. 19 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) oraz narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa, to jest art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.). W skardze na tą uchwałę pełnomocnik Rady Miejskiej w K. [...], wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie: (1) art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż uchwalenie odmiennej wysokości dziennej stawki opłaty targowej od sprzedaży produktów rolno-spożywczych pozyskanych z uprawy roślin lub chowu zwierząt prowadzonego przez sprzedającego, stanowi przekroczenie dopuszczalnej granicy upoważnienia ustawowego udzielonego radzie poprzez wprowadzenie podmiotowego zróżnicowania stawki opłaty targowej; (2) art. 32 Konstytucji RP poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż wprowadzenie kryterium podmiotowego poprzez ustalenie odmiennej stawki opłaty dziennej od sprzedaży produktów rolno-spożywczych pozyskanych z uprawy roślin lub chowu zwierząt prowadzonego przez sprzedającego, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi wniosło o jej odrzucenie z uwagi na nieprzedłożenie uchwały Rady Miejskiej w K. [...] w przedmiocie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi, a w przypadku przedłożenia ww. uchwały — o oddalenie skargi w całości. W dniu 3 grudnia 2021 r. pełnomocnik strony skarżącej nadesłał uchwałę Rady Miejskiej w K. [...] w sprawie wniesienia skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ramach granic wyznaczonych przez art. 15 oraz art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., gminy mają swobodę ustalania obciążeń podatkowych i mogą realizować własną politykę lokalną w tym zakresie, w tym poprzez różnicowanie obciążeń podatkowych. Jedyne ograniczenie jakie ustawodawca zawarł w art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., w zakresie określenia wysokości opłaty targowej, polega na tym, że stawka opłaty nie może przekroczyć 823,11 zł dziennie w 2021 roku (w 2022 roku – 852,75 zł). Nie ma więc żadnych podstaw aby twierdzić, że ustawodawca pozbawił radę gminy możliwości zróżnicowania opłaty targowej w tak zakreślonej górnej granicy. Sąd I instancji stwierdził, że prawo gminy do różnicowania stawek opłaty wynika również z art. 2 ust. 1 oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm.; dalej: u.s.g.). Zaznaczył, że żadnego z tych przepisów Regionalna Izba Obrachunkowa w ogóle nie analizowała. Uprawnienie do różnicowania stawek Sąd I instancji wywiódł także z art. 32 Konstytucji RP. Odwołując się do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego wskazał sytuacje, w których możliwe jest różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów prawa: - po pierwsze, kryteria te muszą mieć charakter relewantny, a więc pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zwarta jest kontrolowana norma oraz służyć realizacji tego celu i treści, czyli wprowadzone zróżnicowania muszą mieć charakter racjonalnie uzasadniony; - po drugie, kryteria te muszą mieć charakter proporcjonalny, a więc waga interesu, któremu ma służyć zróżnicowanie sytuacji adresatów normy, musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostaną naruszone w wyniku nierównego potraktowania podmiotów podobnych, - po trzecie, kryteria te muszą pozostawać w jakimś związku z innymi wartościami, zasadami czy normami konstytucyjnymi uzasadniającymi odmiennie traktowanie podmiotów podobnych (wyrok TK z 16 grudnia 1997 r., K 8/97 OTK 1997, Nr 5–6, poz. 70, str. 553–554). Sąd I instancji przedstawił, że zasadniczym powodem wprowadzenia zróżnicowania stawek były postanowienia umowy zawartej przez Gminę z Województwem L., której przedmiotem była realizacja operacji typu "inwestycje w targowiska lub obiekty budowlane na cele promocji lokalnych produktów" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w tworzenie, ulepszenia i rozwijanie podstawowych usług lokalnych dla ludności wiejskiej, w tym rekreacji, kultury i powiązanej infrastruktury". W opisanej wyżej umowie, instytucja zarządzająca wymaga, aby przez okres 5 lat od dnia wypłaty przez Agencję płatności końcowej, koszt wynajmu powierzchni handlowej przez rolników był niższy o 25% od kosztu wynajmu przez inne podmioty. Rada Miejska powołała się także na stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który wskazał, że odpowiednim środkiem do osiągnięcia tego celu jest wprowadzenie przez radę gminy zwolnienia z opłat targowych sprzedaży produktów rolno-spożywczych pozyskanych z uprawy roślin lub chowu zwierząt prowadzonego przez sprzedającego. Sąd I instancji wskutek analizy okoliczności związanych z pozyskaniem środków na przebudowę targowiska miejskiego w K. doszedł do przekonania, że spełniony został warunek relewantnego charakteru zakwestionowanej uchwały oraz uznał, że przyjęte rozwiązanie nie może zostać uznane za naruszające zasadę proporcjonalności. Nadto uzasadnił, że kwestionowane przez Regionalną Izbę Obrachunkową regulacje mają uzasadnienie poprzez realizację określonych wartości konstytucyjnych. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Regionalna Izba Obrachunkowa w Łodzi zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 98 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. u.s.g. polegające na tym, że Sąd pierwszej: instancji nie odrzucił skargi, mimo że skarga była niedopuszczalna z powodu niepodjęcia przez Radę Miejską w K. [...] uchwały o wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wprowadzenie stawek opłaty targowej w niższej wysokości dla sprzedającego produkty rolno-spożywcze, które zostały pozyskane z uprawy roślin lub chowu zwierząt prowadzonego przez tego sprzedającego, niż dla pozostałych sprzedawców, mieści się w granicach upoważnienia ustawowego do określenia stawek opłaty targowej i nie narusza zasady równości wobec prawa, mimo braku racjonalnego uzasadnienia wprowadzonego zróżnicowania. Opierając skargę kasacyjną na wskazanych wyżej podstawach skarżący kasacyjne wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi; 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Gminy K. [...] - na wypadek nieuwzględnienia wniosku z punktu pierwszego. Ponadto skarżący kasacyjne wniósł o zasądzenie na rzecz Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi kosztów postępowania według norm przepisanych, oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Gmina K. [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi na rzecz Gminy K. [...] kosztów postępowania według norm przepisanych. Gmina K. [...] oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, zatem wyrok Sądu I instancji podlega uchyleniu. W pierwszej kolejności odnieść należało się do najdalej idącego zarzutu, który dotyczył odrzucenia skargi wniesionej przez Radę Miejską w K. [...] do Sądu pierwszej instancji. Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 98 ust. 3 u.s.g. należy wykładać w sposób najszerzej uwzględniający prawo organu samorządu terytorialnego do zbadania przez sąd administracyjny legalności rozstrzygnięć nadzorczych. Skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze, wniesiona przed podjęciem uchwały lub wydaniem stosownego zarządzenia, nie może zostać więc odrzucona, jeżeli w późniejszym terminie taki akt zostanie uchwalony i przekazany do sądu administracyjnego. Pogląd ten został przyjęty zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego (uchwała z 27 lutego 1992 r., sygn. akt III AZP 8/91, LEX 9538, postanowienie z 9 kwietnia 1992 r., sygn. akt III ARN 13/92, LEX nr 10908; postanowienie z 5 października 1994 r., sygn. akt III ARN 53/94, OSNP/1994/12/186; postanowienie z 21 września 1994 r., sygn. akt II ARN 43/94, OSNP/1994/12/185; postanowienie z 7 lipca 1994 r., sygn. akt III ARN 42/94, OSNP/1994/9/138), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z 30 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 290/05, OSP 2007/1/6, postanowienie z 6 wrzesień 2007 r., sygn. akt I OSK 1158/07, postanowienie z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2450/10, opubl. [w:] CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Skarżąca gmina mogła, więc – wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie – podjąć uchwałę, o której mowa w art. 98 ust. 3 u.s.g., także po upływie terminu przepisanego do złożenia przez nią skargi. Złożenie w/w uchwały do Sądu przed dniem wydania orzeczenia kończącego postępowanie winno zatem powodować skutek w postaci uznania przez sąd, że złożona przez stronę skarga nie jest już obciążona tego rodzaju brakiem, a w konsekwencji jej merytorycznym rozpoznaniem. Powyższe oznacza, że za niedopuszczalną można uznać jedynie skargę, w stosunku do której Rada Gminy nie podjęła uchwały przed lub po jej wniesieniu, co jak wynika z akt sprawy nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie, gdyż zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji zapadł 16 grudnia 2021 r. zaś uchwała Gminy w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygniecie nadzorcze została podjęta 25 listopada 2021 r. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy dopuszczalności zawarcie w uchwale gminy zapisów różnicujących wysokość opłaty targowej według kryterium podmiotowo – przedmiotowego. Charakter zakwestionowanych przez organ nadzoru zapisów uchwały nie jest sporny. Rada Gminy K. [...] wprowadziła niższe (preferencyjne) stawki opłaty targowej na targowisku "[...]" od sprzedaży produktów rolno – spożywczych pozyskanych z uprawy roślin lub chowu zwierząt prowadzonych przez sprzedającego w stosunku do stawek opłaty targowej określonych dla wszystkich miejsc sprzedaży w różnych wysokościach w zależności od formy dokonywania sprzedaży. Zgodnie z art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały określa zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłat określonych w ustawie, z tym że stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 823,11 zł dziennie w 2021 r., natomiast w 2022 r. kwoty 852,75 zł. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy może wprowadzić opłatę targową. Opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Powołane wyżej, istotne co do konstrukcji opłaty targowej przepisy, nie wypowiadają się wprost w zakresie możliwości różnicowania przez gminę opłaty targowej. Jedyne kryterium limitujące wyrażone wprost w ustawie dotyczy określenia maksymalnej dziennej stawki opłaty targowej. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2017 r., II FSK 1235/17 (www.orzeczenia.nsa.gov) przedstawiono pogląd, który Sąd w składzie niniejszym aprobuje, że w ramach granic wyznaczonych przez art. 15 oraz art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. gminy mają swobodę ustalania obciążeń podatkowych i mogą realizować własną politykę lokalną w tym zakresie, w tym poprzez różnicowanie obciążeń podatkowych [...]. Uprawnienie gminy do określania, a tym samym różnicowania stawek opłaty dla poszczególnych targowisk, w granicach zakreślonych w art. 19 ust. 1 lit. a), jest przejawem umożliwienia jednostce samorządu terytorialnego, jaką jest gmina – wpływania, przez kształtowanie pożądanej w danym czasie miejscowej polityki podatkowej, na lokalną gospodarkę, zapewniając swobodę w reagowaniu na bieżące potrzeby zbiorowe lokalnej społeczności. Potrzeby te mogą dotyczyć różnych sfer życia społecznego czy gospodarczego [...]. Jedyne ograniczenie, jakie ustawodawca zawarł w art. 19 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w zakresie określenia wysokości opłaty targowej, polega na tym, że dzienna stawka opłaty nie może przekroczyć wysokości wskazanej przez ustawodawcę w tym przepisie. Nie ma więc żadnych podstaw, aby twierdzić, że ustawodawca pozbawił radę gminy możliwości zróżnicowania opłaty targowej w zależności np. od położenia targowiska, czy też podmiotu nim zarządzającego. Rzecz jednak w tym, że aprobata dla różnicowania stawek opłaty targowej dotyczy kryterium przedmiotowego. Stawka ustalona dla danego targowiska powinna być jednolita dla wszystkich dokonujących sprzedaży na tym targowisku. W sytuacji, w której kryterium różnicowania stawek opłaty targowej ma charakter podmiotowy lub podmiotowo – przedmiotowy należy uznać, że jest ono niedopuszczalne. Pogląd ten znajduje swoje uzasadnienie w art. 32, 168 i 217 Konstytucji RP. Sąd I instancji akceptując rozwiązanie przyjęte w zaskarżonej uchwale odwołał się do wypracowanego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego stanowiska co do rozumienia wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, zasada równości nakazuje, aby wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną w równym stopniu, były traktowane równo, tj. bez różnicowań zarówno faworyzujących jak i dyskryminujących. Zasada równości zakłada jednocześnie odmienne traktowanie tych podmiotów prawa, które nie posiadają wspólnej cechy istotnej. Badanie zgodności regulacji prawnej z konstytucyjną zasadą równości wymaga analizy dwóch kwestii. W pierwszej kolejności należy ustalić, czy zachodzi podobieństwo określonych podmiotów, a więc czy możliwe jest wskazanie wspólnej cechy istotnej uzasadniającej równe traktowanie tych podmiotów. Ustalenie to wymaga analizy celu i treści aktu normatywnego, w którym zawarta została kontrolowana norma prawna. Jeżeli prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza on odstępstwo od zasady równości. Jeżeli prawodawca różnicuje podmioty podobne, ocena konstytucyjności aktu normatywnego wymaga rozważenia drugiej kwestii. Należy wówczas odpowiedzieć na pytanie, czy wprowadzone odstępstwo od zasady równości mieści się w granicach wyznaczonych przez Konstytucję. Różnicowanie podmiotów podobnych jest dopuszczalne, jeżeli zostały spełnione trzy warunki. Po pierwsze, wprowadzone przez prawodawcę różnicowania muszą być racjonalnie uzasadnione. Muszą one mieć związek z celem i treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma. Po drugie, waga interesu, któremu ma służyć różnicowanie podmiotów podobnych, musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostaną naruszone w wyniku różnego traktowania podmiotów podobnych. Po trzecie, różnicowanie podmiotów podobnych musi znajdować podstawę w wartościach, zasadach lub normach konstytucyjnych. Nie kwestionując przedstawionego wyżej stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że przedstawiony wyżej pogląd odnosi się do powinności ustawodawcy – są to warunki zgodności ustawy z konstytucją. W realiach rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z uchwałą rady gminy. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Art. 94 Konstytucji RP określa względnie luźny związek między upoważnieniem (tym samym ustawą) a aktem prawa miejscowego, wydanym na jego podstawie. Luźniejszy w każdym razie niż ten, jaki wynika z formuły art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, nakazującej wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw. Wyklucza on co do zasady wymóg wykonawczego charakteru aktów prawa miejscowego jako warunek ich legalności. W tej sytuacji należy przyjąć, że swoboda organu samorządu terytorialnego jest większa, niż organu administracji publicznej przy stanowieniu aktu podustawowego. Niemniej upoważnienie ustawowe należy interpretować w sposób ścisły, a zatem musi być ono wyraźne, a nie dorozumiane. W związku z tym brak określonych regulacji, czy też luka w prawie nie stanowi podstawy dopuszczającej wprowadzenie określonej regulacji w trybie uchwały. Zatem, skoro zabronione jest co do zasady różnicowanie sytuacji prawnej podmiotów o tych samych cechach istotnych, a przepis ustawy, na podstawie którego rada gminy podjęła uchwałę w tym zakresie milczy, to należy przyjąć, że jest niedopuszczalne w drodze uchwały czynienie dystynkcji różnicującej sytuację prawną tych podmiotów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych ani ustawa o samorządzie gminnym, w tym art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 3 u.s.g. nie zawierają upoważnienia, z którego można byłoby wyprowadzić uprawnienie do zróżnicowania stawek opłaty targowej przez wzgląd na kryterium podmiotowe czy też podmiotowe – przedmiotowe. W świetle wyżej przedstawionych uwag zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozważania Sądu I instancji w zakresie w jakim Sąd ten wykazywał, że zaistniały dostateczne podstawy merytoryczne do zróżnicowania stawek opłaty targowej ze względu na kryterium podmiotowo – przedmiotowe uznać należy za bezprzedmiotowe. Za oczywiście chybione należy uznać stanowisko, wedle którego podstawą uzasadniającą naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa są postanowienia umowy cywilno-prawnej zawartej przez gminę, czy też opinia (stanowisko) organu władzy wykonawczej. Mając na uwadze, że okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 239 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." uchylił zaskarżony wyrok w całości, na zasadzie zaś art. 151 tej ustawy oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Bogusław Woźniak (spr.) Anna Dalkowska Sławomir Presnarowicz