III FSK 4094/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Anna Błażejczyk, , po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 669/20 w sprawie ze skargi H.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H.T. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 17 grudnia 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 669/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 31 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności ze spółką za zaległości z tytułu pobranych, a wpłaconych (powinno być "niewpłaconych") zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H.T. zaskarżając ten wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a., poprzez brak stwierdzenia naruszeń prawa w zakresie wskazanym w skardze i jej oddalenie w sytuacji, gdy skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 1169 ze zm.) dalej jako: "O.p." w zw. z art. 180 § 1 i art.181 w zw. z art. 187 § 1 O.p., poprzez błędne uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia; 2) art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż organy podatkowe w żadnym miejscu nie sprzeniewierzyły się obowiązującej je procedurze; 3) art. 10 i art. 173 Konstytucji RP w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2019 r., poz.1500). dalej jako: "u.k.r.s.", poprzez przyjęcie, iż to organy administracji skarbowej są właściwe do oceny skutków czynności ujawnianych w Krajowym Rejestrze Sądowym, podczas gdy Krajowy Rejestr Sądowy prowadzą sądy rejonowe (sądy gospodarcze), a do postępowania przed nimi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące postępowania nieprocesowego; 4) art. 107 § 1 i § 2 pkt 1, 2, 4 w zw. z art. 108 § 2 pkt 3 i § 4 O.p. poprzez ustalenie, że H.T. jest osobą trzecią odpowiadającą całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem R. sp. z o.o.; 5) art. 116 § 1 O.p. i nałożenie na H.T. odpowiedzialności jako Prezesa tej Spółki, podczas gdy nie jest on stroną postępowania administracyjnego w tej sprawie ponieważ od 10 listopada 2014 r. nie jest członkiem zarządu spółki R. sp. z o.o.; 6) art. 116 O.p. poprzez jego zastosowanie w sprawie i przyjęcie, że jedynie wykazanie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości uwolniłoby H.T. od odpowiedzialności za zobowiązania R. sp. z o.o. powstałe w 2017 r., podczas gdy od dnia 10 listopada 2014 r. nie jest członkiem zarządu tej Spółki. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, a tym samym nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego przez organy i zaakceptowanie tego stanu przez Sąd I instancji; 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 120, 122, 187 i 191 O.p. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, niedoniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji uznaniowej. Na podstawie art. 183 pkt 5 P.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) wobec rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym, na co skarżący nie wyraził zgody, skarżący podniósł zarzut nieważności postępowania, do której doszło w związku z pozbawieniem strony możliwości obrony swych praw. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 454/20, - zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów stanowiących kopie kart z akt Sądu Rejonowego dla m. stołecznego Warszawy w Warszawie XIV Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonych dla podmiotu R. sp. z o. o. [...] tj.: kopi zawiadomienia H.T. o rezygnacji, kopi rezygnacji H.T., kopi umowy sprzedaży udziałów z 3 listopada 2014 r., kopi umowy potwierdzającej sprzedaż udziałów w dniu 3 listopada 2014 r., odpisu pełnego z KRS R. sp. z o.o., jako niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powodujących nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023 r., poz. 25 ze zm.; dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - może być: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych z czego skarżący wywodzi podstawę nieważności postępowania wymienioną w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Ostatnio wymieniony przepis stanowi, że nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 powołanej wyżej ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach (...) Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Należy mieć na względzie, że w pierwotnej wersji ustawy COVID-19 zamieszczono przepis art. 15zzs ust. 6, z którego treści wynikało, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych, z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i 5 tej ustawy, określonych mianem "pilnych". Do katalogu takich spraw pilnych ustawodawca nie zaliczał niniejszej sprawy. Uchylenie przepisów art. 14a i art. 15zzs ustawy COVID-19 nastąpiło jednocześnie z dodaniem do tej ustawy m.in. przywołanych uprzednio regulacji zawartych w jej art. 15zzs4 ust. 2 i 3. Sens takiego działania ustawodawcy sprowadza się zatem do tego, że istniejący stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19 nie stanowił przeszkody m.in. do rozpoznania tej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym. Dodanie do ustawy COVID-19 przepisów art. 15zzs4 ust. 2 i 3 nakazuje rozważyć, czy tam przewidziane rozwiązania - wobec niewątpliwie utrzymującego się stanu epidemii COVID-19 - powinny mieć zastosowanie w stosunku do niniejszej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy COVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w ówczesnym stanie faktycznym istniały takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Konkludując powyższe uwagi, stwierdzić należy, że dopuszczalne było rozpoznanie złożonej skargi na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przy czym podkreślić należy, że powołane wyżej przepisy nie uzależniają możliwości skierowania przez przewodniczącego sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym od zgody strony. Odnosząc się do zarzutów podważających zasadność obciążenia skarżącego odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki należy zauważyć, że skarżący kwestionuje ustalenie, że był członkiem zarządu Spółki w dacie, w której upływał termin płatności zobowiązań z tytułu pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za październik, listopad i grudzień 2017 r. Skarżący twierdzi, że złożył rezygnację z funkcji członka zarządu Spółki 10 listopada 2014 r. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Jest to jedna z tzw. przesłanek pozytywnych orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, ustalenie której obciąża organ podatkowy. Dodać należy, że druga przesłanka pozytywna orzeczenia o odpowiedzialności członka (byłego członka zarządu) spółki z ograniczoną odpowiedzialności zawarta została w art. 116 § 1 O.p., który stanowi, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1574, 1579, 1948 i 2260) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo (b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W skardze kasacyjnej nie został sformułowany zarzut naruszenia art. 116 § 2 O.p., co formalnie rzecz ujmując uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zarzutów skargi kasacyjnej w obszarze ustalenia, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki w okresie powstania zaległości podatkowych Spółki. Jak wynika z przytoczonego wyżej art. 116 § 1 O.p., kwestia pełnienia funkcji członka zarządu w przepisie tym nie jest regulowana. W zakresie podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania zarzucono, że Sąd I instancji wadliwie nie dostrzegł, że materiał dowodowy w sprawie nie został wyczerpująco zebrany. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżący pełnił funkcję Prezesa Zarządu R. Sp. z o.o. w okresie od 23 maja 2012 r. Jako członek zarządu Spółki (Prezes Zarządu) został wykreślony z rejestru 4 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega i podziela pogląd, zgodnie z którym wpis w KRS ma charakter jedynie deklaratoryjny i nie decyduje ostatecznie, czy dana osoba jest, czy też nie jest członkiem zarządu, jeżeli okoliczności odmienne wynikają np. z dokumentów korporacyjnych. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1832/17). Zagadnienie to powinno być zatem przedmiotem stosownych ustaleń organu podatkowego, zaś dokumenty prywatne (oświadczenie strony o rezygnacji) muszą zostać poddane wnikliwej ocenie zarówno w kontekście okoliczności faktycznych sprawy jak i bezwzględnie obowiązujących uwarunkowań prawnych regulujących ustrój spółki. Mając na uwadze powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z Sądem I instancji, który zaaprobował stanowisko organów podatkowych, że oświadczenie skarżącego o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu z 10 listopada 2014 r., nie jest skuteczne, i nie wywołało zamierzonego przez skarżącego skutku prawnego. Zgodnie z art. 210 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm., dalej: "ksh") w przypadku, gdy wspólnik, o którym mowa w art. 173 § 1, jest zarazem jedynym członkiem zarządu, przepisu § 1 nie stosuje się. Czynność prawna między tym wspólnikiem a reprezentowaną przez niego spółką wymaga formy aktu notarialnego. O każdorazowym dokonaniu takiej czynności prawnej notariusz zawiadamia sąd rejestrowy, przesyłając wypis aktu notarialnego. Zgodnie z art. 173 § 1 ksh, w przypadku gdy wszystkie udziały spółki przysługują jedynemu wspólnikowi albo jedynemu wspólnikowi i spółce, oświadczenie woli takiego wspólnika składane spółce wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 210 § 1 ksh w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Jak wynika z uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2016 r. w sprawie sygn. akt III CZP 89/15, trafnie przywołanej w zaskarżonej decyzji: "Oświadczenie członka zarządu spółki kapitałowej o rezygnacji z tej funkcji jest składane - z wyjątkiem przewidzianym w art. 210 § 2 i art. 379 § 2 k.s.h. - spółce reprezentowanej w tym zakresie zgodnie z art. 205 § 2 lub 373 § 2 k.s.h." W uzasadnieniu ww. uchwały Sąd Najwyższy wskazał, iż: "Wyjątek od zasady, że oświadczenia członka zarządu spółki kapitałowej o rezygnacji z funkcji może być złożone w dowolnej formie, wynika z art. 210 § 2 i art. 379 § 2 k.s.h. Według art. 210 § 2 k.s.h., dotyczącego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, gdy wspólnik, któremu przysługują wszystkie udziały lub który jest jedynym wspólnikiem, a udziały przysługują jemu i spółce (art. 173 k.s.h.), pełni zarazem funkcję jednoosobowego zarządu, czynność prawna między tym wspólnikiem a reprezentowaną przez niego spółką wymaga formy aktu notarialnego; dotyczy to każdej czynności, a zatem i mającej za przedmiot rezygnację z członkostwa w zarządzie." Z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż skarżący w okresie od 23 maja 2012 r. do 4 czerwca 2020 r. był jedyną osobą wchodzącą w skład zarządu, a także jedynym wspólnikiem, do którego należało i nadal należy 100% udziałów. Tym samym dla skuteczności rezygnacji z pełnienia funkcji członka (Prezesa) Zarządu R. Sp. z o. o. z dniem 10 listopada 2014 r. wymagane było zachowanie formy aktu notarialnego. Tymczasem bezsporne jest, iż forma taka nie została zachowana. Pismo z dnia 10 listopada 2014 r. na które powołuje się skarżący, a które ma stanowić skuteczną rezygnację z pełnienia funkcji członka Zarządu Spółki z tym dniem, nie zostało sporządzone w formie aktu notarialnego. Nie bez znaczenia dla oceny znajdowania się skarżącego w kręgu osób, o których mowa w art. 116 § 1 w zw. z § 4 Op jest także przywołana przez organ odwoławczy okoliczność, że po dacie 10 listopada 2014 r. skarżący nadal pełnił funkcję członka Zarządu Spółki, na co wskazuje fakt podpisania przez skarżącego deklaracji na zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT-4R) za 2017 r. (karty 82 – 85 akt podatkowych), obejmującej zaległości będące przedmiotem zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych ustaleń Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, w ślad za Sądem I instancji, że ustalenia organów podatkowych w analizowanym obszarze czynią zadość wymaganiom wynikającym z art. 121 § 1, art. 122, art. 123 w zw. z art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. Skarżący, na etapie skargi kasacyjnej podniósł, że 3 listopada 2014 r. dokonał sprzedaży udziałów w Spółce. Ocena wpływu tego argumentu na legalność zaskarżonego wyroku musi uwzględniać przepis art. 133 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a, który stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Podstawą zaś orzekania jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane, a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Skoro zatem zbycie udziałów przez skarżącego nie jest okolicznością wynikająca z akt sprawy, w skardze kasacyjnej nie wykazano zaś, że pominięcie tej okoliczności przez Sąd I instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okoliczność ta nie może rzutować na ocenę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek dowodowy w trybie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzenie dowodu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed NSA, który jest związany granicami skargi kasacyjnej, jest dopuszczalne jeżeli zostaną uwzględnione zarzuty procesowe dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny lub wadliwej oceny ustalenia tego stanu faktycznego przez sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 10 i 173 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust. 1 i art. 7 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym są bezzasadne. Organ podatkowy ustalając okoliczności, o których mowa w art. 116 § 2 O.p. kierował się aktualną informacja z KRS. Z uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji jak i wyroku Sądu I instancji nie wynika, aby informacja ta była kwestionowana. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, na co zwraca uwagę także skarżący, że wpis w KRS ma charakter jedynie deklaratoryjny, zatem organ podatkowy w ramach prowadzonego postępowania podatkowego jest uprawniony i zobowiązany uwzględnić wszystkie okoliczności stanu faktycznego, które mają wpływ na ustalenie, czy dana osoba jest członkiem zarządu Spółki. Nie są zasadne zarzutu naruszenia art. 107 § 1, § 2 pkt 1, 2, 4 w zw. z art. 108 § 2 pkt 3 i § 4 O.p. Przepisy te określają zakres odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej oraz wskazują moment, w którym możliwe jest wszczęcie postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W skardze kasacyjnej w żaden sposób nie wyjaśniono na czym konkretnie polegało naruszenie tych przepisów. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ww. ustawy orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego. sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak sędzia NSA Paweł Borszowski sędzia NSA Sławomir Presnarowicz