III FSK 4031/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółdzielni "[...]" z siedzibą w P. S od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1325/20 w sprawie ze skargi Spółdzielni "[...]" z siedzibą w P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną.

Sygnatura akt III FSK 4031/21 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Spółdzielni [...] w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Rozstrzygnięcie to oparto na aprobacie ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji publicznej o nieselektywnym zbieraniu odpadów komunalnych z nieruchomości skarżącej, pomimo zadeklarowania selektywnego ich zbierania. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także zrzekła się rozprawy. Zarzuciła naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP przez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. w sprawie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej przy ul. O. nr [... – ...] w P. za luty 2020 r. w kwocie 7.400 zł, pomimo, że nie odpowiadała ona prawu materialnemu i procesowemu; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: K.p.a.) przez niezastosowanie pierwszego z wymienionych przepisów w sytuacji, gdy organ drugiej instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., albowiem zaistniały w stanie faktycznym sprawy przesłanki do wydania rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6ka ustawy z dnia 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r., poz. 1439, dalej: u.c.p.g.) przez błędne przyjęcie, iż rzekomo skarżąca nie dopełniła obowiązku selektywnego gromadzenia odpadów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie odniosło się do jej zasadności w innej formie procesowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (pomijając niewystępujący w rozpoznawanej sprawie przypadek nieważności postępowania). Granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przytoczonymi w niej podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może w jakimkolwiek zakresie uzupełniać lub rekonstruować podstaw kasacyjnych przytoczonych przez stronę, która wniosła skargę kasacyjną i ma obowiązek odniesienia się tylko do trafności zarzutów opartych na tych podstawach. Uwagi te są istotne dlatego, że skarżąca kwestionuje okoliczność, jakoby odpady komunalne z wymienionej w zarzucie nieruchomości zbierane były nieselektywnie, wskazując na dowody w postaci fotografii kontenerów, w których gromadzono odpady oraz powołując się na treść broszury informacyjnej Urzędu Miasta, jednakże nie przytacza przepisu, z naruszeniem którego organy administracji publicznej poczyniły to niekorzystne dla skarżącej ustalenie. W szczególności takimi przepisami nie są art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, które nie odnoszą się do zasad budowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli zasad ustalania faktów w postępowaniu administracyjnym, ale stanowią, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym oraz że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Przepisy K.p.a., w tym art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w ogóle nie miały zastosowania w sprawie, bowiem postępowanie toczyło się na podstawie ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), co zresztą wynika wprost z doręczonych skarżącej decyzji oraz z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Z kolei art. 6ka u.c.p.g. określa sankcję i tryb postępowania w przypadku niedopełnienia przez właściciela nieruchomości obowiązku selektywnego zbierania odpadów komunalnych, nie jest więc przepisem, na podstawie którego można czynić ustalenia faktyczne w jakimkolwiek zakresie, w tym, czy odpady w konkretnym przypadku gromadzono selektywnie, czy też nieselektywnie. Również odwołanie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do art. 6 K.p.a. nie daje sądowi kasacyjnemu możliwości odniesienia się do prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, ponieważ – co już wyjaśniono – postępowanie nie było regulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz przepisami Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jest więc nieuzasadniony już tylko dlatego, że nie wskazuje, jakich naruszeń przepisów postępowania przez organy administracji publicznej Sąd ten nie dostrzegł. Z kolei zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. jest bezzasadny dlatego, że wobec niepodważonych skutecznie przez skarżącą ustaleń faktycznych co do tego, że odpady gromadzone były nieselektywnie, zastosowanie w sprawie art. 6ka u.c.p.g. było prawidłowe (pomijając już okoliczność, iż w zarzucie powołano się na u.c.p.g. w brzmieniu określonym w Dz. U. z 2020 r., poz. 1439, którego promulgacja nastąpiła dnia 22.07.2020 r., w sytuacji, gdy sprawa dotyczy opłaty za luty 2020 r., kiedy obowiązywało brzmienie u.c.p.g. w tekście jednolitym opublikowanym w Dz. U. z 2019 r., poz. 2010). Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w instancji kasacyjnej. Ze względu na zrzeczenie się rozprawy przez stronę, która wniosła skargę kasacyjną oraz niezażądanie przeprowadzenia rozprawy przez stronę, która skargi kasacyjnej nie wniosła, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. SNSA Tomasz Zborzyński SNSA Paweł Borszowski SWSA (del.) Jacek Pruszyński