III FSK 401/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w L., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 753/23, w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w L., na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr 0114-KDIP2-2.4017.2.2023.2.AS/PK, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

|III FSK 401/24 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 753/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. S spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Łodzi na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 sierpnia 2023 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie obowiązku zgłoszenia schematu podatkowego. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że skarżąca spółka we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zapytała, czy udzielanie przez nią rabatów posprzedażowych, które mają opisany w stanie faktycznym wpływ na wysokość odroczonego podatku dochodowego wynoszącego na dzień bilansowy więcej niż 5 mln zł, stanowi schemat podatkowy, o którym mowa art. 86a § 1 pkt 10 lit. c) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, dalej jako: O.p.) oraz czy - jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca - spółka jest objęta obowiązkiem informacyjnym, o którym mowa w art. 86a § 5 pkt 1 O.p. Zajmując własne stanowisko spółka stwierdziła, że "skoro naliczanie rabatów posprzedażowych nie jest korektą przychodu spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą pomyłką, a korekty tej dla potrzeb podatkowych dokonuje się w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca, dokumentująca udzielenie rabatu". Z tego względu zdaniem spółki powstanie podatku odroczonego (aktywa) z tytułu udzielonych rabatów posprzedażowych nie stanowi schematu podatkowego, o którym mowa w art. 86a § 1 pkt 20 lit. c) O.p. Wobec tak sformułowanego wniosku Dyrektor postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. WSA w Łodzi stanął na stanowisku, że istota sporu w tej sprawie sprowadzała się do tego, czy przepisy Ordynacji podatkowej normujące tzw. instytucję raportowania o schematach podatkowych mają charakter materialnoprawny, jak twierdziła skarżąca w skardze, czy procesowy, jak przyjął w zaskarżonym postanowieniu organ interpretacyjny. Dodał, że skarga sprowadza się do kwestionowania jednej z okoliczności podniesionej przez organ interpretacyjny jako przeszkody wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji podatkowej. W tej kwestii istotnie w judykaturze zarysowały się dwa przeciwstawne poglądy, co zostało uzewnętrznione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz uzasadnieniu skargi. Wedle jednego, prezentowanego przez organ interpretacyjny, sporne przepisy mają charakter procesowy i nie służą one prawidłowemu wykonaniu zobowiązania podatkowego, lecz wyłącznie potrzebie pozyskania informacji przez Szefa KAS - zanim tego rodzaju schemat zostanie wdrożony i przybierze formę zobowiązania. Wedle drugiego, przeciwnego, przepisy te mogą stanowić przedmiot interpretacji. WSA w Łodzi przychylił się do drugiego z zaprezentowanych poglądów i stwierdził, że "obowiązki prawno-podatkowe wynikające z działu III rozdziału 11a O.p. tj. związane z tzw. obowiązkiem raportowania schematów podatkowych, objęte są zakresem postępowania interpretacyjnego na podstawie art. 14b i nast. Ordynacji podatkowej". Następnie sąd ten uznał, że błędnie organ interpretacyjny przyjął, iż nie jest dopuszczalne udzielenie interpretacji w zakresie przepisów o schematach podatkowych (art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p.). Wbrew twierdzeniu organu interpretacyjnego, interpretacji indywidualnej mogą podlegać, jak przyjmuje judykatura i doktryna, nie tylko przepisy prawa materialnego, ale również i przepisy proceduralne, pod warunkiem, że mają one związek z kształtowaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego wnioskodawcy, który wówczas jest zainteresowanym w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pomimo wadliwości kontestowanego skargą stanowiska organu, nie mógł uwzględnić skargi. Wskazał, że spółka koncentrowała się tylko na jednym aspekcie sprawy, pomijając kluczowe dla rozstrzygnięcia tej sprawy pozostałe kwestie, które szczegółowo Dyrektor przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia pierwszoinstancyjnego. Co więcej w przypadku zarzutu naruszenia przepisu procesowego, a takim jest właśnie stanowiący podstawę zaskarżonego postanowienia art. 165a § 1 O.p., nie wystarczy samo zaistnienie jego naruszenia, ale koniecznym warunkiem jest aby jego naruszenie miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie takie powinno rodzić przypuszczenie, że gdyby nie doszło do niego być może treść rozstrzygnięcia byłaby inna niż zaskarżona. W tym zakresie, jak i innych kwestii poruszonych przez organ interpretacyjny, właśnie w kontekście prawidłowości sporządzenia wniosku interpretacyjnego, skarga milczy. WSA w Łodzi dodał także, że z urzędu również nie dostrzegł tego rodzaju uchybień. A wręcz przeciwnie stanął na stanowisku, że odmowa wszczęcia postępowania była uzasadniona w świetle art. 165a § 1 O.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z przepisu tego wynika, że w fazie wstępnej postępowania organ podatkowy bada, czy wniosek (podanie) pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. W sytuacji stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a O.p., przy czym odmowa ta jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek wymienionych w tym przepisie. W ocenie WSA w Łodzi, w tej sprawie zaistniała przeszkoda do wydania interpretacji podatkowej. Przyjmując, że do "jakichkolwiek innych uzasadnionych przyczyn" należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, sam fakt, że wniosek interpretacyjny - z uwagi na sposób przedstawienia w nim opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - uniemożliwia merytoryczne zajęcie stanowiska przez organ interpretacyjny jest wystarczający do odmowy wszczęcia postępowania. Podkreślił, że w gruncie rzeczy wniosek jest bardzo ogólnikowy, abstrakcyjny, nie zawiera żadnych konkretnych danych ani klientów (wszystkich czy wybranych tylko), którym owe rabaty będą udzielane, ani kwot samych rabatów, w oparciu o które można byłoby stwierdzić, czy w sprawie zaistniał schemat podatkowy, a co więcej jak owe rabaty udzielone już po dokonaniu sprzedaży wpłyną na wysokość obrotu spółki, podstawę opodatkowania oraz wysokość ostatecznego podatku. W opisie wniosku nawet nie ma stwierdzenia w tym zakresie. Znamiennym jest, że sama spółka twierdzi, że schemat ten nie występuje, ale wiąże to twierdzenie z lakoniczną tezą, wedle której "naliczanie rabatów posprzedażowych nie jest korektą przychodu spowodowaną błędem rachunkowym lub inną oczywista omyłką", "dokonane czynności nie mają na celu unikania opodatkowania ani nie stanowią agresywnego planowania podatkowego. Fakt, że udzielanie rabatu posprzedażowego ma wpływ na część odroczoną podatku dochodowego, nie stanowi unikania opodatkowania ani nie jest wynikiem agresywnej optymalizacji podatkowej". Nie podaje natomiast żadnych argumentów, które wskazywałyby, że udzielanie posprzedażowych rabatów nie stanowi owego schematu i w czym tego upatruje ona. Nie wiadomo jak przedstawiałaby się sytuacja prawnopodatkowa spółki gdyby owych rabatów nie udzielono i czy rzeczywiście nie wpłynie to istotnie na opodatkowanie, a więc w gruncie rzeczy na "uniknięcie" opodatkowania części przychodu, wreszcie jak to wpłynie na część odroczonego podatku dochodowego. Z tego względu rację ma organ, kiedy twierdzi, że spółka we wniosku wskazała poglądowe i teoretyczne czynności, które mogą być podejmowane w celu udzielenia przez spółkę rabatów posprzedażowych, a udzielona interpretacja miałaby charakter warunkowy, co z kolei jest niedopuszczalne. Skoro zatem spółka zaniechała sporządzenia wniosku interpretacyjnego w sposób umożliwiający merytoryczną jego ocenę, to nie może z własnego zaniechania wywodzić korzystnych dla siebie skutków, w dodatku wybiorczo postrzegając argumenty organu interpretacyjnego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.) złożył pełnomocnik skarżącej, który zaskarżył wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a przez akceptację dokonanego przez organy podatkowe naruszenia: a. art. 165a § 1 O.p. przez jego wadliwe zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie zaszła przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej, podczas gdy wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie nie stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź przepisy prawa, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny, podczas gdy taka przyczyna w niniejszej sprawie nie zaszła; b. art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. przez ich wadliwe niezastosowanie, skutkujące uznaniem, że w niniejszej sprawie zaszła przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej, podczas gdy Organ nie wystąpił o udzielenie przez skarżącą dodatkowych wyjaśnień, a w przypadku, gdy w wyniku lektury wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej pozostały niejasne pewne elementy stanu faktycznego, które są niezbędne do udzielenia interpretacji, Organ powinien zwrócić się do skarżącej o udzielenie odpowiedzi w tych kwestiach, na podstawie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p., tj. pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, c. art. 120 O.p., art. 121 § 1 i § 2 O.p., art. 169 § 1 i § 4 O.p. w zw. z art. 14h O.p. polegającą na pozbawieniu Skarżącej możliwości uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób umożliwiający organowi interpretacyjnemu na merytoryczne rozpoznanie wniosku, a tym samym pozbawienie de facto skarżącego prawa do skorzystania z instytucji indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w sytuacji gdy na żadnym etapie postępowania wywołanego wnioskiem poprzedzającym wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, nie był on poinformowany o wątpliwościach organu co do stopnia szczegółowości opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Pełnomocnik dodał, że powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w ich wyniku zaniechano rozpoznania co do istoty wniosku skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w sytuacji gdy obowiązkiem organu interpretacyjnego było podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia ewentualnych niejasności co do treści wniosku, w szczególności w zakresie opisu stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego oraz stawianych przez wnioskodawcę pytań. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4.08.2023 r. i postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31.05.2023 r. znak 0114-KDIP2-2.4017.2.2023.1.AS o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 29 lutego 2024 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że zrzeka się rozprawy w postępowaniu zainicjowanym skargą kasacyjną złożoną w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Zasadnie strona skarżąca zarzuciła, że organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. nie wezwał wnioskodawcy do udzielenia dodatkowych wyjaśnień tj. uzupełnienie opisu stanu faktycznego, który organ uznał za niejasny, zbyt ogólnikowy aby można było udzielić interpretacji indywidualnej. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł tego uchybienia, natomiast mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ bez wezwania do udzielenia dodatkowych wyjaśnień organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, a zatem wnioskodawca zbyt pochopnie, bez dopełnienia przewidzianych procedurą kroków ze strony organu, został pozbawiony możliwości uzyskania interpretacji, o którą wnosił. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że sąd ten podzielił stanowisko organu, iż wnioskodawca nie przedstawił wyczerpująco zaistniałego stanu faktycznego. Sąd pierwszej instancji poświęcił wiele miejsca uzasadnieniu swojego stanowiska co do tego, że "sposób przedstawienia w nim opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - uniemożliwia merytoryczne zajęcie stanowiska przez organ interpretacyjny jest wystarczający do odmowy wszczęcia postępowania. W gruncie rzeczy wniosek jest bardzo ogólnikowy, abstrakcyjny, nie zawiera żadnych konkretnych danych (...). Uszło jednak uwadze sądu pierwszej instancji, że zgodnie z art. 169 § 1 O.p., mającym odpowiednie zastosowanie z mocy odesłania zawartego w art. 14h O.p., "jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia." Z akt sprawy nie wynika, aby organ interpretacyjny wystosował tego rodzaju wezwanie do wnioskodawcy. Sąd pierwszej instancji powinien był zwrócić na to uwagę w kontekście stanowiska organu, że opis zawarty we wniosku uniemożliwia wydanie interpretacji. Stanowisko sądu pierwszej instancji co do charakteru opisu zamieszczonego we wniosku nie przekonuje co do tego, aby wskazywane niejasności i luki w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego były tego rodzaju, że w oczywisty sposób nie nadawały się do usunięcia. Sąd wskazał: "(...) rację ma organ, kiedy twierdzi, że spółka we wniosku wskazała poglądowe i teoretyczne czynności, które mogą być podejmowane w celu udzielenia przez spółkę rabatów posprzedażowych, a udzielona interpretacja miałaby charakter warunkowy, co z kolei jest niedopuszczalne. Skoro zatem spółka zaniechała sporządzenia wniosku interpretacyjnego w sposób umożliwiający merytoryczną jego ocenę, to nie może z własnego zaniechania wywodzić korzystne dla siebie skutki, w dodatku wybiorczo postrzegając argumenty organu interpretacyjnego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje przekonująco powodów uzasadniających stanowisko, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej była uzasadniona mimo niezastosowania przez organ trybu przewidzianego w art. 169 § 1 O.p. Należy przyznać rację stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej, że w przypadku, gdy w wyniku lektury wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej pozostały niejasne dla Organu pewne elementy stanu faktycznego, które są niezbędne do udzielenia interpretacji, Organ powinien zwrócić się do skarżącej o udzielenie odpowiedzi w tych kwestiach, na podstawie art. 14hw zw. z art. 169 § 1 O.p., tj. pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia Dlatego też pierwszy zarzut skargi kasacyjnej uznać należało za zasadny. Uznanie za zasadny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. pociąga za sobą konieczność uznania za zasadny również zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120 O.p., art. 121 § 1 i § 2 O.p., art. 169 § 1 i § 4 O.p. w zw. z art. 14h O.p., które to naruszenie polegało na niedostrzeżeniu przez sąd pierwszej instancji, że skarżąca została pozbawiona możliwości uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób umożliwiający organowi interpretacyjnemu jego merytoryczne rozpoznanie. Tym samym Skarżąca de facto została pozbawiona prawa do skorzystania z instytucji indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, mimo że na żadnym etapie postępowania wywołanego wnioskiem poprzedzającym wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, Skarżąca nie była uprzedzona o wątpliwościach organu co do stopnia szczegółowości opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zasadnie też zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 O.p., ponieważ jego zastosowanie było co najmniej przedwczesne, jako że nie zostało poprzedzone wezwaniem do usunięcia braków wniosku stosownie do art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. W świetle art. 165a § 1 o.p. gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z przepisu tego wynika, że w fazie wstępnej postępowania organ podatkowy bada, czy wniosek (podanie) pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania w sprawie z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej. W sytuacji stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a o.p., przy czym odmowa ta jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek wymienionych w tym przepisie. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że użyte w art. 165a o.p. wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyroki: NSA z 6 listopada 2008 r., II FSK 1097/07; WSA w Bydgoszczy z 6 listopada 2019 r., I SA/Bd 517/19). Zacytowanej wyżej rozważania sądu pierwszej instancji co do wykładni pojęcia niemożności wszczęcia postępowania "z innych przyczyn" są poprawne, jednakże WSA błędnie przeniósł je na realia rozpoznawanej sprawy. W ocenie sądu pierwszej instancji w sprawie zaistniała przeszkoda do wydania interpretacji podatkowej polegająca na tym, że wniosek o wydanie interpretacji – z uwagi na sposób przedstawienia w nim opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - uniemożliwia merytoryczne zajęcie stanowiska przez organ interpretacyjny. Sąd uznał, że jest to wystarczający powód do odmowy wszczęcia postępowania, albowiem wniosek jest bardzo ogólnikowy, abstrakcyjny, nie zawiera żadnych konkretnych danych ani klientów (wszystkich czy wybranych tylko), którym owe rabaty będą udzielane, ani kwot samych rabatów, w oparciu o które można byłoby stwierdzić, czy w sprawie zaistniał schemat podatkowy, a co więcej jak owe rabaty udzielone już po dokonaniu sprzedaży wpłyną na wysokość obrotu spółki, podstawę opodatkowania oraz wysokość ostatecznego podatku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podane przez WSA nie wyczerpują przesłanki "innych przyczyn", albowiem skoro wniosek - zdaniem organu i sądu - był ogólnikowy, to zamiast odmówić wszczęcia postępowania, należało przyjąć, że wniosek nie zawiera wyczerpującego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (z konsekwencjami w postaci wezwania do jego uzupełnienia) tj. nie spełnia warunków określonych w art. 14b § 3 O.p. Przepisu art. 165a § 1 o.p. nie należy interpretować rozszerzająco. Art. 165a § 1 O.p. ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy z żądania w sposób oczywisty wynika, iż postępowanie nie może być wszczęte i nie można usunąć przeszkody np. poprzez uzupełnienie wniosku. Dlatego też zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji wadliwie zaakceptował naruszenie przez organ art. 165a § 1 O.p. poprzez jego zastosowanie. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w ich wyniku zaniechano podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia ewentualnych niejasności co do treści wniosku, w szczególności w zakresie opisu stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego oraz stawianych przez wnioskodawcę pytań, a w rezultacie nie rozpoznano co do istoty wniosku skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Na marginesie należy zwrócić uwagę na trafny argument autora skargi kasacyjnej, że niepodanie we wniosku "konkretnych danych ani klientów (wszystkich czy wybranych tylko), którym owe rabaty będą udzielane, ani kwot samych rabatów" nie było potrzebne do dokonania oceny, czy opisana we wniosku sytuacja stanowi schemat podatkowy podlegający raportowaniu przez Skarżącą, a o to pytano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Z podanych wyżej powodów zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ponownie rozpatrując sprawę zastosuje się do oceny prawnej i wykładni przedstawionej w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. s. WSA Agnieszka Olesińska s.NSA Wojciech Stachurski s.NSA Jacek Pruszyński