III FSK 394/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 grudzień 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 388/25 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 14 marca 2025 r., nr 0201-IEW1.4121.12.2024 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 3 grudnia 2025 r., I SA/Wr 388/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 14 marca 2025 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano, że jej wykonanie wiąże się z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja ta nakłada na skarżącą obowiązek zapłaty znacznych kwot, których egzekucja może prowadzić do nieodwracalnego uszczuplenia jej majątku, zachwiania stabilności finansowej, a także do dalszych negatywnych konsekwencji o charakterze osobistym i zawodowym. Skutki te, w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej, nie mogłyby zostać w pełni naprawione poprzez ewentualny zwrot wyegzekwowanych należności. W ocenie skarżącej wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej pozostaje w zgodzie z zasadą ochrony praw jednostki oraz zapewnia zachowanie równowagi pomiędzy interesem publicznym, a interesem skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając wniosek związany jest przy tym zamkniętym katalogiem przesłanek związanych z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu poprzez przedstawienie stosownych informacji i dokumentów spoczywa na wnioskodawcy (zob. post. NSA z 20 sierpnia 2018 r., Il FSK 1837/18; post. NSA z 6 kwietnia 2022 r., II GZ 76/22). Wynika to z użytego w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia: "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", które każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Argumentacja zaprezentowana we wniosku winna być zatem spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy, ze wskazaniem istnienia okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest faktycznie zasadne. W niniejszej sprawie skarżąca nie podniosła żadnych okoliczności, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawić konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku nie podano, jakim majątkiem ruchomym i nieruchomym aktualnie dysponuje skarżąca oraz jaka jest jej aktualna i rzeczywista sytuacja finansowa. W przedmiotowej sprawie skarżąca ograniczyła się do wskazania hipotetycznych negatywnych skutków, do jakich spłata wierzytelności mogłaby doprowadzić. Brak jakiegokolwiek materiału źródłowego, a także skrupulatnego opisu związku przyczynowo-skutkowego między wykonaniem zaskarżonej decyzji, a zaistnieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie pozwala na stwierdzenie, że uprawdopodobniono "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Sama wysokość ciążącej na skarżącej należności, choćby mogła być subiektywnie uznana za znaczącą, nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczność ta powinna być zestawiona z materiałem źródłowym obrazującym sytuację finansową (majątkową). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowany w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie przedstawiła konkretnej argumentacji oraz nie uprawdopodobniła podniesionych we wniosku okoliczności. Z tego względu, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.