III FSK 3823/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie ze skargi kasacyjnej Starosty P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 879/20 w sprawie ze skargi Starosty P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 14 października 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: zwrócić skargę kasacyjną Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie celem usunięcia dostrzeżonych braków.

Wyrokiem z 10 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 879/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Starosty P. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z 14 października 2020 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. Od wskazanego orzeczenia skargę kasacyjną wywiódł skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, przedkładając w załączeniu uwierzytelnioną przez siebie za zgodność z oryginałem kserokopię pełnomocnictwa udzielonego pełnomocnikowi głównemu oraz niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kolorową kserokopię pełnomocnictwa substytucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W wyniku wstępnego badania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że nie spełnia ona wszystkich wymogów formalnych. Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna winna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (z zastrzeżeniem § 2 i 3 tego przepisu nieznajdującym zastosowania w sprawie). Pełnomocnik zobowiązany jest wykazać swoje umocowanie do dokonania czynności stosowanie do art. 37 § 1 p.p.s.a., przy czym - co wynika z wykładni gramatycznej ostatniego z przywołanych przepisów - w zakresie dokumentu pełnomocnictwa upoważniony jest do uwierzytelnienia odpisu wyłącznie własnego umocowania (ewentualnie odpisów innych dokumentów wykazujących owo umocowanie), nie zaś innych pełnomocników tego samego mandanta. Podmioty wyszczególnione w tym przepisie nie zostały uposażone w generalne uprawnienie do uwierzytelniania wszystkich dokumentów pełnomocnictwa udzielonych w sprawie, toteż przepis winien podlegać ścisłej interpretacji. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik złożył kolorową kserokopię swojego pełnomocnictwa substytucyjnego nieuwierzytelnioną za zgodność z oryginałem oraz odpis pełnomocnictwa udzielonego przez stronę pełnomocnikowi głównemu, niemniej poświadczony przez substytuta, co jak wskazano powyżej nie spełnia wymogów stawianych tej czynności. Brak umocowania pełnomocnika do działania za stronę przez Naczelnym Sądem Administracyjnym stanowi brak formalny skargi kasacyjnej, który może być usunięty na wezwanie Sądu w trybie określonym w art. 49 § 1 i 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przed przekazaniem sprawy do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wezwał do usunięcia ww. braku formalnego skargi kasacyjnej, co uzasadniało zastosowanie art. 180 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.